162 טא יא יי אי שי יש יל יע אט ער יי אט טייר יי יע ײיזדיש לאָדזש יעקב ראָזענבערג צוויי לידער ווירער בּאַנעגנט מיין מאַמע מיין מאַמע -- איר ליכטיקן אָנדענק. וי אַרױם כ'בין אויף איינזאַמע וװועגן, װאָס ליגן צווישן גראָזן באַהאַלטן -- איז מיר מיין מאַמע געקומען אַנטקעגן, מיט א פּנים אַ ליכטיק צעשטראַלטן. א נוט מאָרגן דיר זון, דו מיין ליבער -- שעפּטשעט מיין מאַמע, מיין שטילע. אַ גוט מאָרנן דיר -- חזרט זי איבער, אַזױ צאַרט וי געזאָגט זי װאָלט תפילה. איך קוק אין אירע אויגן, די ברוינע -- װאָס שמייכלען מיט באַהאַלטענע זאָרגן, און שיינען וי פאַרנעפּלטע טרוימען, וועמענס גליק אַ טרער האָט פאַרדאַרבן. נאָר פאַר מיר זענען די אויגן וי שטערן, װאָס לויכטן אויף מיין טונקעלן הימל, זייער ליכט וויל מיין חושך צעשטערן -- די בייזע חלומות אין דרימל. און ווען ארומנעמען געװאַלט, כ'האָבן מיין מאַמען, אַזױ איז זי נעלם געװאָרן -- אויף דעם אָרט, װוּ מיר זענען געשטאַנען, איז פון אַלעם א װאָלקן געװאָרן. אָן זון מיינער -- הער איך אַלץ נאָך איר שטימע -- דו ווייסט דאָך אַז כ'לעב שוין נישט יאָרן, נאָר גלויב מיר, נישט טויט איז די מאַמע, װאָס לעבט אין איר קינדס זכרון... דער טאָג איז אינעם אָװנט אַנטרונען, צוזאַמען מיט מיין מאַמע די שטילע, נאָר דאָרט װוּ איך האָב זי געפונען -- זינגען די גראָזן איר תפילה... נישטאַ קיין פריליננג
ליפעקן, דעם יונגן טרױמער אָנשטאָט בלומען אױף זײן אומבאַקאַנטן קֵבר.., נישטאָ קיין פרילינג אין געטאָ. נישט קיין גרעזל, און נישם קיין בוים, גרוי, פארטריקנט ליגט דאָס מייכל -- מיט א בלאָטיק שװאַרצן זוים, און דער זומער איז א הייפער -- וי א שרפה ברענט דער טאָג, װאָס גייט אוים אין קילן אָוונט מיט א ליד פון שווארצן קלאָג. נאָר ווען ס'קומט דער האַרבפט, דער קאלטער, פייפט אין קוימען נאַסער ווינט, דאָס איז דער ניגון אין דעם געטאָ װאָס ווינט צום שלאָף א יידיש קינד. א קינד, װאָס חלומט דורך דעם ווינטער דורך דער נאַכט פון פּראָסט און שניי, פון א פרילינג װאָס דארף קומען מים א זוניק גרינעם מאי... נאָר די זון איז װוי פארשווונדן. . . אין א כמאַרע גרוי װוי בליי, איז דער חלום אָפּגעשטאָרבן, ווינד איז מיר און וויי. היינט, אין טעג פון מריבן מרויער ווען מיין הארץ פון צער ווערט שטום, גיי איך צוריק צום אָרט פון געמאַ -- פּלאַנץ אין שניי א רוימע בלום... דאָרט ווו ס'לינט מיין יונגער חבר פון דער שולע נאַך א פריינד, וועלכער שפּאַנט מיט מיר געאָרעמט דורך מיין אומעטיקן היינט... מעלבורן, 1971, יאַנואַר, אט גע ענט טע טרעלקרע דעב קע ער אע רענעט טנעל לרעק קע לק טכער רעלעט רעטקעל לרעק עקעט קע טארד בק רעטלעק געט טרעקעג טרוקס טעב ממטענוקקערעננטעטעטאממאבאצאקשהאנעטט:,!