יידיש לאָדזש 167 4 3 ישעיהו שפּינל צוויי לידער : ב צו די יידישע הענט ברושים-ניים ער פון יוליאַן טװוים און טראפ א דיינע הענט פארצווייגטע ביים יידישן קין -- טריט פליסטערן ביינאַכט. ווער ביסטו איצט ? זיי זענען נישט טוים. -- צעבראַכענע מראַפן פון יידישן לשון. דיינע פיננער גליען זי א 4 : ו י אונדז . : א מיט אַלט-יידישע ווערטער, זע יע = טע / מיט טראַפן און דערנער. א ליכטיקער זכות פאר טויטץ ברושים. א צוישן זיי -- א װאָלקן געשטאָרבן אין שניי, װוּ ס'ברענט דער סנה פון איר -- וי קען איך אייך ווערן א שימער פון בליץ, פון דיין יידישער מאַמען. | אז דאָס ליכט איז אין מיר אויך פארלאָשן ? זי שטייט נאָך געבויגן אין דרייען אפילו דאָס גרין, װאָס בליט אויפן דעמב איבער די לייכטער פון שבת -- וי דוו -- איבער דיינע שיינע טמראָכײען באוויינען די טוימע ברושים. דער שטערן-װאָגן -- ווער ווייס װוּ ער פירט, דיינע קנאָכיקע יידישע הענט מסתמא אוודאי צום גוטן האַבן געהאט דעם ליכטיקן זכות

צו מראָגן איר קליינעם יידישן גוף ווען איך װאָלט פארמאַנט אַ טראָפּעלץ ליכט אַ צו קנורה -- װאָלט איך אייער צוואה געהיטן. אין דער ערד פון יידישע אָבות. איצט זענען דיינע יידישע פינגער -- נאָר איך בין װוי איר --- מיט נאַכט פאַרלאָשן, צעקרישלטע דערנער אין פייער. א מדבר, װאָס װעט מיינע טראַפן נישט שיצן. ן דו זינגסט פאר די טױטע מחנות יידן א פויגל, װאָס זינגט מיט טראַפּן צו ברושים א און פאַר אלע פארברענטע קלויזן. וויי, וי ס'וויינען צו אונדז די קברנישע רידלען צווישן דיינע פרעמדע ניגונים-טראָכייען. סייווי הער איך ביינאכט -- פון דיינע יידישע הענט -- א די קינות פון אלטע יידישע פידלען. פון כרת, פון כרת און געשטאָרבענע בליצן. /:!;00ח0ץ0שט;סק/סקסק:קסקסקס2)2)2)242460?,+,+,ס+ס+ס+ס+6ס+6ס6+,),++=+=+,+,+)+),+,;,;);)ק)12 7