ססר לוקןן װ 145 צוליב די צװײ שוועסטער סרעברניק. זייער פאטער איז געװען ן) םרומער ײד׳ א חסיד. װען זײ פלעגן געהײמערהײט קומען אויף אונזערע אסיפות׳ האבן מיר אװעקגעשטעלט אין דרויסן א םפעציעלע שמירה. א 2—3 חברים זענען געשטאנען אויף דער װאױ פארן קן, אויף א באשטימטער דיסטאנץ איינער פון צװייטן. װען מען האט דעתען גיץ דעם פאטער םרעברניק, האט מען אנגעהויבן פייפן אדער געבן אנדערע סימנים, און די מיידלעך זענען געשפרונגען פון פענצטער. דער זעלבער סרעברניק האט גערוסן אן אםיפה אין בית־מדרש אץ געהאלטן א פײערדיקע רעדע װעגן די מיידלעך און יינגלעך, וואס זיצן צוזאמען, רחמנא לצלן׳ איז י י יייילע קע ם א מ מען עס מ טרפות. ער האט געפאדערט, אז מען זאל ארײנלײגן אין חרם די עלטערן פון די קינדער, װאם געפינען זיך אין ״השומר הצעיר״.

דאס איז געװען שבת־צו-נאכטם. דער טאט ע איז ארײן אין שטוב, און נא ו אײדער ער האט געזאגט ״גוטװאך׳ האט ער גענומען שרײען־ ״וו איז ער, דער קעלבאס, דער לאבו ז? ער װעט דאך מיר ברענגען אין קבר״. איך האב באלד פארשטאנען, אז דאס מײנט מען מיך. האב איך, קודם כל, זיך אפגערוקט אביםל, אז ער זאל מיד נישט קענען אנכאפ ן און זיך דערנענטערט צו דער מאמען. װען מײן מאמע האט אים געפרעגט, װאם עס איז געשען אויף דער פולער װאך׳ האט ער דערצײלט, אז מען װעט לײגן אין חרם די עלטערן פון די קינדער, װאם געהערן צום ״השומר הצעיר״. אז איך האב דאס דערהערט, האב איך געקריגן לשם און אנגעהויבן שרײען, אױף א פורים־אװנם פון .השומר המיר •