ססר לוקןןװ 145 צוליב די צװיי שוועסטער סרעברניק. זייער פאטער איז געװען ן) םרומער ײד׳א חסיד. װען זײ פלעגן געהײמערהײט קומען אויף אונחערע אסיפות׳ האבן מיר אװעקגעשטעלט אין דרויםןא םפעציעלע שמירה.א 2—3 חברים זענען געשטאנען אויף דער װאו פארן קן, אויףא באשטימטער דיסטאנץ אײנער פון צוױיטן. װען מען האט דעתען גיץ דעם פאטער םרעברניק, האט מען אנגעהויבן פייפן אדער געבן אנדערע סימנים, און די מיידלעך זענען געשפרונגען פון פענצטער. דער זעלבער סרעברניק האט גערוסן אן אםיפה אין בית־מדרש אץ געהאלטןא פײערדיקע רעדע װעגן די מיידלעך און יינגלעך, וואס זיצן צוזאמען, רחמנא לצלז׳ איז יי יייילע קעם אמ מען עסמ טרפות. ער האט געפאדערט, אז מען זאל ארײנלײגן אין חרם די עלטערן פון די קינדער, װאם געפינען זיך אין ״השומר הצעיר״.

דאס איז געװען שבת־צו-נאכטם. דער טאטע איז ארײן אין שטוב, און נאו אײדער ער האט געזאגט ״גוטװאך׳ האט ער גענומען שרײען־ ,״וװ איז ער, דער קעלבאס, דער לאבוז? ער װעט דאך מיר ברענגען אין קבר״. איך האב באלד פארשטאנען, אז דאס מײנט מען מיך. האב איך, קודם כל, זיך אפגערוקטא ביםל, אז ער זאל מיד נישט קענען אנכאפן און זיך דערנענטערט צו דער מאמען. װען מײן מאמע האט אים געפרעגט, װאם עס איז געשען אויף דער פולער װאך׳ האט ער דערצײלט, אז מען װעט לײגן אין חרם די עלטערן פון די קינדער, װאם געהערן צום ״השומר הצעיר״. אז איך האב דאם דערהערט, האב איך געקריגן לשמ און אנגעהויבן שרײען, אױףא פורים־אװנם םון .השוםר המיר•