ססר לוקא װ 165 געקאנט זען יצחק דעם שװארצן און אנשל װאמפ. דער לעצטער איז געװען א ײד מיט א ריזיקן בויך. אפשר צוליב דעם האט מען אים גערופֿן ״װאמפ״. ער איז נישט געװען קיץ ארעמאן׳ אבער ער האט געחלשן נאך א ביסל כבוד. ער האט דוקא געװאלט װערן קהילה־דאזאר מצ ד די האנטװערקער. יצחק דער שװארצער דאקעגן איז געװען אן ארעמער שנײדער און א טוער בײ די בעלי־מלאכות. אנשל איז געװען א נאיװער מענטש און יצחק האט דאס אויסגענוצט. עטליכע מאל אין טאג פלעגט ער קומען צו אנשלען און אים ארויםרופן: ״אנשל, איך האב שוין מענטשן, װאם װעלן שטימען פאר דיר. דער און יענער. האםט א פאפיראם?״ אנשל פלעגט ארויםנעמען דאס פעק ל פאפירא־ ראםן און יצחק האט גענומען א 10—15 שטיק. געענדיקט אויסרײכערן — איז ער װידער געקומען צו אנשלען מיטן זעלבן פזמון. מען דערצײלט, אז װען אנשל איז געװארן אויסגעקליבן אלם פרנס אין דער קהילה,

דא, אין עק פון מארק, קעגנאיבער טרישלם געשעפט, האט זיך געפונען דאם הוטן־ געשעפט פון בלאשקי. דער בעל־הבית איז תמיד געװען אויםגעפוצט, מיטא הארטן קאפעלוש אויפן קאפ. זײנע הויזן זענען געװען אזוי געפרעםט, אז מ׳האט זיך געקאנט צעשנײדן פון די קאנטן: די שיך האבן אזוי געבלישטשעט, אז מען האט זיך געקענט שפיגלען אין זיי. ער האט געדארפט זיץ אן אקטױוער טוער פון,״בונד״ אדער םון דער פאלקם־פארטיי. װען ער האט שפאצירט אין גאם האט מען פון ווי װייט געהערט דאם םקריפען פון זיינע אויםגעפוצטע שיך. די הענט האט ער תמיד געהאלטן אויף הינטן. איץ מאל האט ער געקויפט בייגל, און װי תמיד, האט ער זיי געהאלטן מיט די הענט פון הינטן. דערװײל איז אדורךא קאזע און ארויםגעכאפט די בײגל. בלאשקי האט אנגעהויבן נאכיאגן די קאזע. װען מענטשן האבן אים געפרעגט, װאם ער יאגט די קאזע׳ האט ערא פארםאפעטער געענטפערט: ״די קאזע װײםם שוין פאר װאם איך יאג זי״. אדורכגייענדיק עטלעכע שפייז־קראמען אוןא ברויט־געוועלב האט זיך געפונען פלוגם שענק. דארט זענען שטענדיק געזעםן די טרעגערם. פלוג אליץ איז אויך געװעז