םסר לוקןןוו 267 ווארפן מיר אראפ דעם איבעריקן צייט־באלאםט, איז די דראמע איז תיד נאד >ןן אקטועלע. ״צעזייט אץ צעשפרייט״ וױא םצעניש ורערק פארמאגט פיץ כאראקטעריזירטע טיפן, טיף בארירטע פראבלעמען, אבער עם פעלט אין איר אקציע. איר קאמפאזיציע הינקט שטארק אונטער. די רעזשי איז געװען נישט קײן שלעכטע און נישט קיץ גוטע— זי איז בכלל נישט געװען. די פיעםע האט שטארק געלאנגװײליקט אין פארלויף פון קנאפע דרײ שעה. יעדער איעער האט געשפילט פאר זיד• עם האט געפעלט צוזאמענשפיל. און עם איזא שאד, וױיל באמת האבן זיך ארויםגעװיח צװישן די אמאטארןא םד אמתע טאלאנטן. די האבן אפט מאל געהאט גלענצנדיקע מאמענטן, װאם אפילו די רעזשי האט נישט באװיזן אפצוהרגענען. די זאד אלם גאנצע האט נישט געקלאפט. עם האט געפעלט פארשטענדעניש פאר דער כאהאקטעריזירונג פח די טיפן.
ה׳ קראמאזש, למשל, האט זיד ארומגעדרײט איבער גאנצע דרײ אקטן און זיו גע־ האלטן אין איץ בימעח, זעלטן װען געלאכט אח צום םוף נישט מיר נישט דיר זיד צעװײנט. עם איז נישט געקומען אין זיץ שפילן צום אויםדרוק די טראגעדיע פוןא יידישן טאטן, עס האט געפעלט שטײגערונג. די לעצטע םצענע איז אויםגעקומען װי צוגעקלעפט. דאקעגןא פרעכטיקן טיפ האט געשאפן פר׳ גאלדבערג. נישט שלעכט האבן געשפילט ה׳ בורשטין און ה׳ םקורקע (פאר װאם האט דער לעצטער געמוזט ליגן אויף דער שטול ווי פארשטייפט ז) ה׳ גריצמאן האט שטארק שארזשירט. נישט קיח שלעכטע מוטער איז געװעז אויד פרל׳ זאלצמאן, נאר פאר װאם האט זי געטראגן אזעלכע שמוציקע קלײדערן אח דא קומען מיר צו צו זײער אן אנגעוױיטיקטע פראגע פאר אלע אמאטאח־קרייזן• אמאטאח האבן בכלל ליב צו חיםן זיד צו שװערע און גרויםע םיעםעם. עם םעלט רעקװיזיט, עם פעלן דעקאראציעם, אבער די דראמאטישע קרײזן שטעלן זיד פאר דעם נישט אפ. און מען שפילט גרויסע פיעםעם.