Passage 1normalized OCR · source chars 0-539
ססר לוקאװ 273 דיקללה א מאל האט מיך מײן מאמע געשאלטן: ״א ײד זאל דיר שמעקן דורך דער צענטער װאנט״. גײ איך איבער גאםן אן ײדן׳ פארשעמט, מיט דעם העפטעלע לידער אין האנט. ם׳איז געענדיקט דער לאנגער װיכוח די הײזער קערן זיך אפ— פרעמד און קאלט. נאר דער שאטן, װיא הונט, װאם קריכט םיר נאך, םיט פלוצלינגער איםה מיך באפאלט. כ׳האב מורא, אז פון יענער װעלט קאן קוםעין דער טאטע, װיא םאל פארכאפן מײן פארמעג און אויפן פײער עם פארברענען. װאם װעט םיר בלײבן פון מײנע לעבנם־טעג?
passage_86efa68a0fcc32edc199697a