ספר לוקאװ 299 שטײנער, מען זאל זײ נישט ארויםזען. ר׳ בערל האט זיך אפגעשטעלט,א זיפץ געטאן און געזאגט; — דאם איז דער קבר פון דיץ דידן ר׳ ישראל־יצחק; אן ערלעכער ייד איז דער זיידע געװען, ער איז געװעןא בעקער׳ דץ מאמע האטא נדר געטאן׳ און ער האט אים גע־ מװט מקײם זײן...— ר׳ בערל איזא ודילע שטיל געבליבן און גלײך װידער אנגעהויבן: — די באבע מלכה האט י־ערצײלט, אז עם איזא מאל געװעןא מלחמה. נאך דער מלחמה איז אויםגעבראכןא מגפה אין שטאט ר״ל, מענטשן זענען געטאלן װי פליגן, גײענדיק און שטײענדיק. אין יעגער מגפה איז מײן זײדע געשטארבן. װען דער שול־שמש איז געקומען אײנהײצן דעם בית־מדרש־אוױון איןא פראםטיקן פארטאג, האט ער געפונען דעם זײדן, ר׳ נחכלן,א נפטר, אײנגעהילט אין טלית איבערן זוהר. כמעט די גאנצע שטאט מענטשן זענען דעמאלט שבעה געזעםן נאך זײערע מתים, צװישן זײ אויך די באבע מלכה, און ממילא האט פארפעלט ברויט אין שטאט, בעקער האבן נישט געבאקן. איז געקומען דער בית־דין־שמש און באפוילן זי זאל אויפשטײן פון דער שבעה און באקן ברויט. באבע מלכה האט נישט געקענט׳ איז דער בית־דין אלײן געקומען מנחם אבל זײן. פארן אװעקגײן איז אויפגעשטאנען דער רב און געזאגט: ווער עם איז מקןים איץ נפש איז גלײך ווי ער זאל מקײם זיץ די גאנצע תורה. יידי לײדן נעבעך הונגער און די מצװה פון חלה שטײטא פארשטערטע און װארט מען זאל זי מקײם זיץ...