ססר לוקזווו 301 נאכן קאינעם װאלקנדל האבן זיך גרויסע אעעיאגט׳ איינער נאכן אנדערן׳ װי איי־ נער אױפן אנדערן. ביי אברהמלען איז גלייך אדורךא מחשבה. די ײח זענען נעבעד זינדיק׳ אמ דער רבש״ע איז ביח...

אמ די מחשבד׳ איז וױיטער געגאנגען: פמ זיעע נאזלעכער בלאזטא װינט׳ פון איין זייט ״חרון״׳ און פון דער אנדערער זייט ״זעם״. װען חרמ און זעם טרעפן זיך צחאמען׳ הײבט אן דונערן׳ די װעלט װאלט ח״ו חרוב געװארן׳ באוױמט זיך פאר גאט דער גרינער בלאט׳ װעלכן די טויב האט געברענגט נחן אין דער תיבה. דער בלאט איז געװען פוןא זית׳ אמ זײער ביטער׳ און דא ליגט טאקע דער רמז: אז עס איז בעםער דאם ביטערע פון גאט׳ װי דאם זיסע פון מענטשן׳ גאט דערפילט דעם צער פון דור המבול. אמ פון צער װערט זימ פנים גרין׳ עס שפיגלט זיך אין הימל און עם פארציט זיךא גרינער שטרײף... דערמאנט זיך גאט אין זיץ שבועד״ װאס ער האט געשװוירן צו די אבות׳ עס באוױיזט זיך דאם בלוט פמ קרבן פםח בײ יציאת מצרים׳ און דער איל פון דער עקידד״ האט גאט חרטה אויף זײנע מעשים׳ ער פארשעמט זיך׳ זימ פנים װערט רויט פמ בושה׳ עם שפיגלט זיך װידער אין הימל אמ עם פארציט זיךא רויטער שטרײף... דערנאך בא־ וױיזן זיך כוהנים׳ לוײם אין װײםינקע העמדלעך װי זײ טוען די ״עבודה״׳ דערמאנט זיך דער רבש״ע אין זײנע קינדער׳ װעלכע זענען אין גלות. בלײבן שטימ ״חרון״ און ״זעם״ און גאט װערט אל מלא רחמים׳ זימ פנים װערט וױיס פון רחמנות און עם שפיגלט זיך װײטער אין הימל׳ אמ עס פארציט זיךא וױיםער שטרײף׳ און פון די אלע שטרײפן װערט באשאפן דער רעגגבויגן׳ אמ אז ײדן מאת די ברכה מיט כװנה׳ דערמאנט זיך גאט אין דעם חורבן אמ הײבט אן וױיגען׳ גאטס טרערן זענען פייערדיקע׳ װען זײ פאלן אראפ װאלט די װעלט חלילה פארברענט געװארן׳ נאר דער מלאך אף־ברי׳ דער שר פון דעם רעגן׳ נעמט זײ צחאמען׳ קילט זײ אפ און מאכט פון די גשמי־ברכד״

װי פון אברהמלם מחשבות ארוים׳ זענעןא פאר שװערע טראפנם געסאלן אויף דער פארטריקנטער ערד׳ אז דער גאנצער בית־הקברות האטא הילך געטאן׳ די םארחלשטע בית־עולם־גראזן האבן זיך װי םודענדיק געבויגן אײנער צום אנדערן׳ אײנער צום אנ־ דערן׳ ביז עס האט זיך אויםגעװיגטא געשרײ: די װעלט איז זינדיקו אמ גלײך נאךא מאל— די װעלט איז זינדיק! די גראזן זענען שטײן געבליבן אײנגעבויגענע און די מצבות האבן זיך געצויגן ארויף׳ ארויף צום ברוין־בלויען הימל׳ שטרײפן ליכט האבן שלענגלדיק זיך געיאגט װי כװאליעס׳ אמ די קברים האבן וױ טבילתדיק געטאנצט ארייף אמ אראפ׳ ארויף און אראפ... ר׳ בערל איז פלוצים שטימ געבליבן אן איינגעבויגענער נעבןא געמויערט שטי־ בעלע׳א ברכה געמאכט איבערן רעגנבויגן׳ דערנאךא װיח געטאן מיטן פינגער װיא מענטש׳ װעלכער האט םוף־כל־םוף געפונען װאם ער האט יארן לאנג געזוכט׳ אמ דערבײ געזאגט •.— אט דא׳ אין דעם אוהל׳ ליגט ר׳ אברהם דימ זצ״ל׳ גערופן האט מען אים ר׳ אברד׳מלע דער חוש הריח׳ אמ נאך אים טאקע הײםט דו— האט ר׳ בערל דרך־אגבדיק א זאג געטאן צו אברהמלען׳ אמ וױיטער גערעדט— מ׳האט דערצײלט׳ װען ער האם אנגעהויבן חומש׳ האט מען געמאכטא םעודד״ בשעת ער האט צוגענומען צום מוילא