Original scanEvidence located
Original memorial-book scan 356
Book text
Passage 1OCR · respaced for reading · source chars 0-1398

352 םםר לוקןו װ םינקלדיקע אויגן פון א מערדער. נאך אים שים זיך ארוים פונעם אויסאדיגע גסטאפא־ באנדיטןו בירגער, נײמאן, דיקאפ״ יאיא, העין און אנד• ייי יקיקו זיך אחם איבער פלאץ, באטראכטן די זיצנדיקע נאקעטע ײדן מיט די פרויען און קינדער. װיחט אויס, זײ זענען צופרי חפת דעם אפגעטוענעם שטיקל ארבעט... זײ נעמען אחימ פלעשער קאניאק פונעם אויטא אמאפהאקנדיק די העלדזלעך פון די פלאשן, נעמען זײ טרינקען. די לײדיקע פלאשן װארפן זײ די ײדן גלײך אין פנים ארײן. װען זײ ײעח שוין א ביסל בגילוסין, הײבט זיך אן די אמתדיקע סאדיסטישע ארגיע• עס װעח געפראװעט די נידערטרעכטיקסטע, העסלעכסטע געמײנקײטן. מען רײסט ארוים קינדערם פון די מוטערס הענט און מען באװימט בריהשקײטן: מען צערײסט א קינד אויף צװײ טיילן און די צװײ האלביקע קערפער װעח אװעקגעװארפן אין א זײט ז מען נעמט א קינד אם מען גיט עס אזא שלײדער אין א מויער, אז דאם קינד װערט כמעט צעקרישט — שטיקער מארד אם בלוט בלײבן קלעפן אויף דער מויער: איינער נעמט א קינד און גיט עס א שלײדער אין דער הײך און דער צוױיטער באװויזט א קונץ און שיםט דאם קינד אין דער לופטן. די מאמע ברעכט אויף אין א שרעקלעכער יללה. די געװאלח זענע ן אומבא• שרײבלעך. די מערדער נעמען זיך דערפון נישט איבער. זײ שיסן גלײך אין דער מאמע אםעם װערט בליץ־שנעל שטיל. מען הערט נאר פארשטיקט ע קרעכצן און שטילע געװײנען פון די קינדער.

passage_bb5b93bc10220b3d40daf8cd
Passage 2OCR · respaced for reading · source chars 1400-2653

די היטלעריסטישע חצחים נעמענ זיך צו װעלטערע. זי י שלעפן ארוים יונגע פרויען פו ן דע ר מאמע און צװינגען ז ײ אויף די פרעכסטע און צינישסטע פאזעם, פו װעלכע זײ מאכן פאטאגראפישע אויפנאמעס. די ארגיעס מאכן גליװעח דאם בלוט אין די אדעח. מען װינטשט זיך ליבערשט דעם טויט, איידער דאם צוצוזען, ענדלעך קומט דער באפעל: ״מענער באזונדער און פרויען מיט קינדער באזונדער!׳ עס איז שוידערלעך דאם פונאנדערשײדן זיך. מען שלאגט מערדערלעך די, װאם שטעלן א װידערשטאנד. עם איז א מוראדיקע גיהנום־סצענע דאם פונאנדערשײדן די מענער פו ן זײערע פרויען און קינדער. די קינדער שרײען: ״טאטעש, גײ נישט אװעק פון אונז!״ זײ װערן אבער מיט געװאלד אװעקגעריסן. מען געזעגנט זיך, מען קושט זיך דאם לעצטע מאל אונטער א האגל פו ן נאגײקעס און קאלבעם, װעלכע פאלן איבער די קעפ פו ן אומגליקלעכע. ״ארדנונג מר זיץ!״ — שרײען די בעםטיעם. דעם יודענראט שטעלט מען אויס באזונדער. מיט א אסט אין האנט רופט אויס דער שעף פון ארבעטס־אמט, בויחיק, די נעמען פון די האנטװערקער, װאם ארבעטן ביי דער חיטשישער װערמאכט. דערנאך רופט מען אויס ״נעגערם״ ארבעטער און די, װאס זענען באשעפטיקט אויף דער באן. אונטער א שטרענגער װאך װערן די אפגעפירט אויף זײערע ארבעטס־פלעצער. זװי ך די, װאס

passage_6f4feaf9ce47f3d4a4166669