364 םםר לוקאװ לוקאװ, א מ געווע ן דע ר טראגישסטע ר טא ג פא ר מי ר או ן מי ץ פרו י אי ן אונדזע ר לעבן . װען מ׳הא ט דעמאל ט (דע ם 11ט ן נאװעמבער ) געטריב ן דור ך אונדזע ר גא ס עטלעכ ע טומנט ײדן ׳ הא ב אי ך געארבע ט אי ן גארטן . בע ת דע ר אװאנגאר ד פו ן דע ר קאלאנ ע האמ זי ך געפונע ן נעב ן אונדזע ר הויז , הא ט עפע ס א געהיימ ע קראפ ט ארויסגעריס ן דע ם רידעל פו ן מײנ ע הענ ט א װ מי ך געבראכ ט צו ם פלויט . אי ך הא ב אראפגענומע ן דא ס היטל או ן געקוקט . כ׳הא ב געװאל ט איינזאפ ן דע ם גאנצ ן וױיטיק , ד י גאנצ ע פאדצװײפ ־ לונג פו ן א ט דע ר גרויסע ר מאסע , פו ן ד י טויזנטע ר מענטשן , קינדע ר או ן מאמעס , זקנים או ן ױגנט . אי ך הא ב זי ך אלי ץ געפרעגט ן אי ז פארא ן א העכער ע גערעכטי ־ קײטז צ י עקזיסטיר ט עפע ס א גאט ז או ן אי ך הא ב צ ו זי ך אלי ץ געזאגט : ״אוי ב ס׳איז פארא ן א גאט , מו ז ע ר זי ץ א דײט ש װע ן ע ר קוק ט זי ך צ ו גלײכגילטי ק צ ו אזא שוידערלעכ ן פארברעכן״ . דער צו ג אי ז שוי ן אדורך , אבע ר אי ך בי ן נא ך אל ץ געשטאנע ן װ י ארײנגע ־ וואקסן אי ן דע ר ערד . ע ס הא ט מי ר אויסגעפעל ט כו ח צ ו ריר ן זי ך פו ן ארט . אי ן שטוב הא ט מי ץ פרו י באקומע ן א נעדדון־דערשיטערונג . ז י הא ט זי ך געריס ן ד י האר פו ן קאפ . או ן אי ך הא ב זי ך אלי ץ געמוז ט האמעװען , כד י ז י צ ו קענע ן בארוןקן . אין מש ך פו ן א סך , א ס ך טע ג הא ט אונד ז פארפאלג ט דא ס ביל ד פו ן דע ר מאס ע

ײדן, װאס װערט געטריבן איבער דער שטאט. מיר האבן נישט געקענט שלאפן און עסן: די ארבעט איז געפאלן פון די הענט; דער געדאנק איז װי אפגעטעמפט געװארן. אונדז האט באהערשט א געװאלדיקער פחד. איך בין אנטלאפן פון לוקאױ און עטליכע טעג בין איך געלעגן א קראנקער. דאס איז געװען א נעדוץ־דערשי־ טערונג. איך שרײב, װי עס איז, װעגן דעם. עס איז אבער שװער צו געפינען די װערטער, װאם װאלטן געקענט ברענגען צום אויסדרוק די געפילן, װאם באהערשן מיך. און נאר די נײעס פון אפריקאנישן פראנט גיבן אונדז עפעס א האפענונג, אז עם קומט שוין אן דער םוף פון דער פארדאדבנקײט.