370 ססר לוקא װ אנדערע און אי ד בין געװען צופריח׳ אז מיר איז געלונגען נישט אפצושטי ץ פון די אנדערע. די פויערים און פויערטע ם אויפן פעלד האג ן געבראכט פארשידענע נייעםן. אי ץ פויער האט געבראכט א ידיעה, אז לויט א ױיטשער פארארדענונג איז ייז ץ מער נישט דערלויבט צו באװעג ן זיך אויף די װעגן א ץ אין די דערפער. נא ך האט דער פויער דערצײלט, אז יעדער פויער, װאם װעט ברענגען אין מאגיםטראט ארי ץ א ײד, װעט באקומען א באלוינונג פון א קילא צוקער. און באלד האט א פויערטע דערצײלט װי אין דארף זשינקי, נישט װײט פון אלעקםאנדראװ, האבן די פויערים געמאכט זיך א פארװײלונג מיט א געכאפט ן ײד. זײ האבן אים צוגעבינ ת צו א פערד און געטריבן אים מיט בײטשן אין שטאט אריץ. מײן באלעבאםטע האט םפעציעל זיך ״אויםגעפײנט״ און געזאגט, אז היטלע ר טוט זײער גוט. די ייד ן זענע ן פאראזיט ן און מען דאר ף צוד,עלפן זײ אויםראטן. איץ מאל אין א זונטיק־טאג, װען אל ע האבן גערוט, האב איך געטריבן די ק י אין פעלד אריץ. איך בין געװען אײנע אליץ, געקוקט אויף דער שײנקײט פונעם ארום און האב געטראכט װעגן מיץ לאגע. איך האב אנגעהויבן צו װײנען אויפן קול: ״גאט, מײן גאט, פאר װאם האםטו מיך אזוי געשטראפט, אז איך זאל מוזן זיץ אײנע אליץ און נישט האבן קי ץ מענטש, פאר װעמען פון הארץ זיך אראפצורעדן״.
לאנג בין איך אזוי געליגן אויפן ערד און געװײנט. װען איך בין געקומען צו זיך, האב איך דערזען, אז איך בין דא אײנע אליץ מיט מײנע קי. ם׳איז שױן געװען פארנאכט. איך האב זיך אויסגעװישט די אויגן און געטריבן די בהמות אהיים. נאכן אויסמעלקן די קי האב איך זיך געלייגט שלאפן, און מיר האט זיך געחלומט אזא חלום 1 ם׳איז פרייטיק־צו־נאכטם אין דער היים. אלע זיצן ביים טיש. מיר עסן שבתדיקע מאכלים, דער טאטא זינגט זמירת. נאכן עסן גייט צו מיר צו די מאמע, גיט מיר א קוש אין קאפ און שיקט מיך אוועק פון דער הײם. איך וויל נישט, איך הייב אן שטארק צו וױינען... איך האב זיך אויפגעװעקט און דערזען, אז איך געפין זיך אין דער פינצטערער םטאדאלע און איך ליג אויפן שטרוי. איך האב שוין נישט געקענט מער איינשלאפן. באלד אין דעדער פרי האב איך אנגעשריבן א ברױו קיץ װארשע און געבעט דער מאמען מיר שנעל צו ענטפעח. דעם זעלבן טאג בין איך אװעק קיץ לוקאװ. איך האב באשלאםן זיך אומציקעח אהײם, צו מײנע אײגענער אין װארשעװער געטא. די קרובה האט מיר געזאגט, אז איצט איז גע&ערלעך צו לאץ זיך אין וועג אריץ: מ׳װעט מיו כאפזאץ דערד,רגענען. זי האט מיך געראטן צוריקגיץ אין דארף אריץ צום פויער. דארט װעל איך אפשד קענען איבערקומען די שװערע צײטן. די קרובה האט וױיטער דערצײלט, אז ביי זיי אין לוקאװ, איז זײער שלעכט. ם׳איז נישטא ביי װאם צו פארדינען אץ מען הונגערט.
איך בין צורי ק אװע ק אי ן דאר ף אתץ . אי ן עטלעכ ע מע ג ארו ם האב ן אי ך צוריק ־