370 ססר לוקאװ אנדערע און איד בין געװען צופריח׳ אז מיר איז געלונגען נישט אפצושטיץ פון די אנדערע. די פויערים און פויערטעם אויפן פעלד האגן געבראכט פארשידענע נייעםן. איץ פויער האט געבראכטא ידיעה, אז לויטא ױיטשער פארארדענונג איז ייזץ מער נישט דערלויבט צו באװעגן זיך אויף די װעגן אץ אין די דערפער. נאך האט דער פויער דערצײלט, אז יעדער פויער, װאם װעט ברענגען אין מאגיםטראט אריץא ײד, װעט באקומעןא באלוינונג פוןא קילא צוקער. און באלד האטא פויערטע דערצײלט װי אין דארף זשינקי, נישט װײט פון אלעקםאנדראװ, האבן די פויערים געמאכט זיךא פארװײלונג מיטא געכאפטן ײד. זײ האבן אים צוגעבינת צוא פערד און געטריבן אים מיט בײטשן אין שטאט אריץ. מײן באלעבאםטע האט םפעציעל זיך ״אויםגעפײנט״ און געזאגט, אז היטלער טוט זײער גוט. די יידן זענען פאראזיטן און מען דארף צוד,עלפן זײ אויםראטן. איץ מאל איןא זונטיק־טאג, װען אלע האבן גערוט, האב איך געטריבן די קי אין פעלד אריץ. איך בין געװען אײנע אליץ, געקוקט אויף דער שײנקײט פונעם ארום און האב געטראכט װעגן מיץ לאגע. איך האב אנגעהויבן צו װײנען אויפן קול: ״גאט, מײן גאט, פאר װאם האםטו מיך אזוי געשטראפט, אז איך זאל מוזן זיץ אײנע אליץ און נישט האבן קיץ מענטש, פאר װעמען פון הארץ זיך אראפצורעדן״.

לאנג בין איך אזוי געלעגן אויף דער ערד און געװײנט. װען איך בין געקומען צו זיך, האב איך דערזען, אז איך בין דא אײנע אליץ מיט מײנע קי. ם׳איז שוין געװען פאר נאכט. איך האב זיך אויםגעװישט די אויגן און געטריבן די בהמות אהיים. נאכן אויםמעלקן די קי האב איך זיך געלייגט שלאפן, און מיר האט זיך געחלומט אזא חלום1 ם׳איז פרייטיק־צו־נאכטם אין דער היים. אלע זיצן ביים טיש. מיר עםן שבתדיקע מאכלים, דער טאטע זינגט זמיתת. נאכן עםן גײט צו מיר צו די מאמע, גיט מירא קוש אין קאפ און שיקט מיך אוועק פון דער הײם. איך װיל נישט, איך הייב אן שטארק צי וױינען... איך האב זיך אויפגעװעקט און דערזען, אז איך געפין זיך אין דער פינצטערער םטאדאלע און איך ליג אויפן שטרוי. איך האב שוין נישט געקענט מער אײנשלאפן. באלד אין דעד פרי האב איך אנגעשריבןא ברױו קיץ װארשע און געבעטן דער מאמען מיר שנעל צו ענטפעח. דעם זעלבן טאג בין איך אװעק קיץ לוקאװ. איך האב באשלאםן זיך אומציקעח אהײם, צו מײנע אײגענע אין װארשעװער געטא. די קרובה האט מיר געזאגט, אז איצט איז גע&ערלעך צו לאץ זיך אין װעג אריץ: מ׳װעט מיו כאפז אץ דערד,רגענען. זי האט מיך געראטן צוריקגיץ אין דארף אריץ צום פויער. דארט װעל איך אפשד קענען איבערקומען די שװערע צײטן. די קרובה האט וױיטער דערצײלט, אז בײ זײ אין לוקאװ, איז זײער שלעכט. ם׳איז נישטא בײ װאם צו פארדינען אץ מען הונגערט.