אברהם סוכאוואלסקי צום םױם־הםפר אויפן נאמען פון די לוקאװער קדושים די םםר־חור ה האט זיך געםונען אין קלײנעם גית־מדרש. איך נעם זיך די דרײםטקײט איבערצוגעבן װעגן אים, אויפ װיס ל איך געדענק. דאם קליעע בית־מדרש איז געװען ליכטי קאםײן. אויפ די װענט און םופיט םאר־ שידענע אויםשריפטן, װי ו״דוד מלך ישראל חי וקים׳* , געמעל ן פון חיות״ עופות אאז״װ. אין די װאכן־טעג פלעגט מען זיך דארט שטעלן דאװענען גלײך װי ע ם איז אויפגע־ גאנגען דער ״עמוד השחר״. דארט האב ן געדאװנ ט יידן פון אלע שיכטן: םוחרים, בעלי־ מלאכות, תםידים און מתנגדים. נאכן ערשטן מנין פלעגט מען זיך שטעלן דאװענען דעם צוױיטן מנין. און אזוי ביז א זײגער עלף. נאך שחרית פלעגן אין קלײנעם בית־מדרש ארײנקומען לערנען די בחורים, װאם האבן געלערנט אין גרויסן בית־מדרש. דערנאך פלעגט דער עולם קומען דאװענען מנחה, נאך מנחה פלעגט מען זיך זעצן לערנען ״עין יעקב״, חומש מיט רש״י, שולחן ערוך. אין די װינטערדיקע פרײטיק־צונאכטן פלעגט מען לערנען נאך דער םעודה.

שבת פארטאג, אזייגער 4 פלעגט מען װעקן צום תהילים־זאגן. דער װעקער איז געװען ר׳ משה יואלם ז״ל. ער האט געװוינט אין א דערבײלק דארף. זימנע װאדי, דער מענטש פלעגט אויפשטײן 12 אזייגער בײ נאכט און גײן אין שטאט ארײן װעקן דעם עולם צום תהילים־זאגן. ער האט געקענט אויף אויסנווױיניק דעם תהילים און גײענדיק אין שטאט אריץ, פלעגט ער אפזאגן דעם גאנצן תהילים. בײם װעקן אײדן צום תהילים־זאגן, פלעגט יענער אים מווװענטפעח, אז ער הערט װי מען װעקט אים. און אזוי האט זיך ר׳ משה יואלם ז״ל נוהג געװען אין יעדן װעטער — אין פראםט אזן אין רעגן. גלײך װי ער פלעגט מקײם זײן די מצוה פון װעקן דעם עולם פלעגט ער ארײן אין בית־מדרש, זיך אװעקזעצן נעבן דעם קאכלאװן אויום און גענומען זאגן תהילים בציבור, נאכן תהילים פלעגט מען זיך שטעלן דאװענען צום ערשטן מנין. די מתפללים פון ערשטן מנין פלעגן נאכן דאװענען ארײן אין גרויסן בית־מדרש, װו דער רבי פון קלײנעם בית־ מדרש פלעגט לערנען מיט א שײנעם עולם ״מדרש רבה״, שבת בײטאג, נאכן שלאף, אזייגער 2—3, פלעגט דער עולם קומען לערנען פרשת השבוע מיט מפרשים. אזוי פלעגט מען לערנען ביז מנחה און נאך מנחה איז מען געגאנ־ גען מקײם זיץ שלוש סעודות.