שרה בורשטײן־זובראװיטש אין א פראָסטיק ןאָװעמבער־טאָג פון יאר 1941 בין איך אנגעקומען קיין סיקטיװקאר, די הויפטשטאט פון קאמ י א.ם.ם.ר., און דארט האב איך צופעליק באקומען די משפחה בורשטײנס אדרעס. איך האב געהאט א האפענונג צו דערװיסן זיך בײ זיי עפעס װעגן מיק משפחה. שרה האט מיך גלײך דערקענט און זיך שטארק צעװיינט. נאכן דערצײלן זיך װעגן די פארשידענע איבערלעבענישן האב איך זי געבעטן, אז זי זאל מיך צוזירן צו מײן ברודער. זי האט מיר דערצײלט, אז ער געפינט זיך דא. אבער שרה האט זיך אנגערופן צו מיר ־ ״אין אזא צושטאנד װעסטו פון מיר נישט אװעקגײן. קודם כל װאש זיך ארום, עס עפעס אפ און רוה זיך אויס א ביסל נאך דער שװערער רײזע. דערנאך װעל איך גײן מיט דיר״. אין יענע טעג איז נישט לײכט געװען זיך צו טײלן מיטן ביםן אפילו מיט א נאענטן מענטשן. איך האב געװוסט, אז זי באעװלט זיך און איר משפחה. אבער מײנע פראטעסטן האבן נישט געהאלפן. געבליבן איז װי שרה האט באשטימט. און זינט דעמאלט האט זיך אנגעהויבן אונדזער פרײנדשאפט. ױדל בורשטײן און מאטל פעלדמאן האבן געארבעט אין טעאטער און א דאנק זיי האב איך אויך דארט אנגעהויבן ארבעטן. שפעטער האבן מיר זיך ארײנגעקליבן אין זעלבן הויז װו זיי האבן געװוינט און איך האב געהאט די מעגלעכקײט צו זען װיפל גוטס זי האט געטאן פאר מענטשן, זי האט אלעמען געהאלפן, טראץ איר שווער לעבן און שווערער ארבעט.