471 משה מונשכיץ 472 א "אישא" מיט פינגעפאנג וואס ווילן דורכאויס די שטאט מאכן רויט, און דאס ערשטע דעם תרבות פאר משפט צום טויט. א סכנה אין שטעטל, צו זען איז א צער, עס לויערט אויפן בונ ד שיין אויך די געפאר, און אפוד איז אסוד מען זאגט אין דער שטיל, אז שוין באלד נאכן קאמף שיין געענדיקט דער שפיל. ס׳איז נישט מער די פראגע פון בלוי אדער רויט, מען צווינגט דיר ר׳ אידל צו בלייבן אן ברויט. פאבריקן געשלאסן דער מסחר באשווערט און ביים צאלן די שטייערן איז אלץ פונקט פארקערט, צאל און צאל — און אן א סוף רוף עס פאדאטקעס, רוף עס א שטראף. צאל פאר פחד און מורא, צאל פאר געשלאסענע טירן, צאל פאר נישט האבן קיין סחורה... צאל און צאל און נאדא מאל און מ סשפתיים — שריי אויפן קול: ״פאני ע קאכאני״ — עס איז אונז גארניט שלעכט ווייל... דו און דיין משפט איז גערעכט... א סוף צו דיסקוסיעס ארגאניזאציעס — פארטייען, אין שפיגל פון לעבן דו זעסט די אידעען. דו זעסט און דו טראכטסט: סאקאלקער עלפין בויען די באן־ליניע אין תל־אביב