רח דונסקי (קאי ע הלפרן) זכרונות ס׳איז געווען אמאל א שטעטל סאקאלקע, אין וועלכן מיר האבן די קינדער־יארן פארבראכט. נאד יארן, ווען מ׳איז שוין דערווייטערט פון געבורטס־ארט, גיט צו מאל דאס הארץ א קלאפ און מ׳זאגט זיד: לאמיר זיד דערמאנען אן אונזער אלטער היים, וועלכע איז אזוי טראגיש אומגעקומען, נישט דורכ א נאטור־קאטאסט־ ראפע, קעגן וועלכער דער מענטש איז אונמעכטיג, נאר דורך מערדערישע הענט. ווי אין אלע אנדערע מזרח־אייראפייאישע שטעטלעך, איז אויך דאס לעבן אין סאקאלקע געווען גרוי און אומעטיק, אן די פארוויילונגען פון א גרויסער שטאט. דערפאר האט זיד די יוגנט קאנצענטרירט ארום די יוגנט־ארגאניזאציעס מיט דער גאנצער ענערגיע. ווען מיר יונגע קינדער זענען אין די יארן 1925/26 אריין אין דער יוגנט־ארגאניזאציע "השומר הצעיר", האבן מיר נישט געוווסט וואס דאס באדייט, אבער מיר האבן געהאט דעם פארלאנג, זיך צו טרעפן מיט אנדערע יוגנטליכע און פארברענגען די צייט. אבער א באגאבעטע און פאר אונז נישט געזעענע האנט האט באשטימט אונדזער לעבענסוועג: הכשרה, ארץ־ישראל און קיבוץ.