491 אכרה ם סנואניסלאבסיז י 492 שעמטער קו קאי ך אויפן פעטע ר משה־חיי ם ז״ל וועלכע ר איז גרא ד צופרידן פו ן מיי ן שלאפן, אבע ר אי ך בי ן מי ט פערדרו ס אוי ף זי ך פאר ן פערשלאפן דע ם אריינפא ר אי ן "קוריללי". אי ך ווע ר געצערטל ט פו ן א גוי ה וועלכע גי ט מי ר פריש ע מיל ד צו ם טרינקן, או ן ע ם דויער ט ני ט וו י אל ץ אי ז שוי ן גריי ט צוריק־צופאר ן מי ט ד י פול ע קאנע ן מילד, א אייגעשלאפנע ר בעוואונדע ר אי ד דע ם אויפ ־ גייענדיק ן פרימארג ן בא ם אריינפאר ן אי ן שטעדט ל ווא ט אי ך ז ע ע ס צ ו ערשטן מאהל, אומפערגעסלי ד מיי ן שפא ־ נונ ג אל ט אן, טרע ט ני ט א פ פו ן פעטע ר בי ז צו ם אפפיר ן דע ם פערד ל אי ן שטאל, אי ך נע ם ני ט ארא פ קיי ן אוי ג פו ן איהם. ווע ן דע ר פעטע ר בלייב ט שטיי ן רייד ן מי ט אימיצ ן בלייב ט איי ך דע ר פערד ל שטיין, או ן ווע ן ע ר ווער ט אומגעדולדיק ט ריר ט ע ר א ן פעטע ר מי ט זיי ן מארדע, רייס ט איבע ר דע ר פעטע ר זיי ן שמועם, או ן זאג ט צו ם פערד ל: י א! בינסט גערעכ ט בינס ט מי ד קום, קו ם . . אי ן שכיינעשאפ ט מי ט דע ר מומע ן א ט געהא ט זיי ן שיינ ק דע ר פעטע ר אב א ז״ל מי ט דע ר מומ ע שאשק ע ז״ל מי ט זייער ע בנים. דע ר יינגסטע ר כתריאלק ע פלעג ט אי ן דע ם טא ג פו ן א מארק, לייפ ן אנזאג ן דא ם דע ר "אקציזניק" גייט, שפעטע ר אי ז דע ר פעטע ר אב א ז״ל מי ט זיי ן משפח ה ארויסגעפאר ן אי ן קריניק. פו ן קיינע ם אי ז קיי ן זכ ר געבליב ן . . .
און געדיינקט זיך אויד פון יענע יאהרן די משפחות: קאוואלסקי און יודאווסקי וועלכע זענען אין יענער צייט פון א באזוך אין ארץ־ישראל צוריקגעקומען, מיט אפערכאפט באטע ם פלעגן מיר זיך צוהערן זייערע איבערלעבונגען פון הייליגן לאנד... און א ספעציעלן פארגעניגן האב איך געהאט פון די ישראל ניגונים וועלכע האט אזוי נשמה׳דיג געזונגען הערשל קאוואלסקי ז״ל, און אזוי מיטן גאנג פון די אומפערגעסליכע זומער פון סאקאלקע איז אנגעקומען דער יאהר 1914־אויסגעבראכן די ערשטע וועלט מלחמה, אין ביאליסטאק איז געווארן דער לעבן אומערטרעגליד... האט די נוטע מומע ז״ל געווירקט אויף דער מאמען ז״ל דאס מיר זאלן איבערפארן אין סאקאלקע, און מיר זיינען געווארן סאקאלקער תושבים. די שענסטע דעראינערונגען פון מיין יוגענד זיינען פון יענער צייט. דער יוגענט־קלוב "קדימה". מיין שוועסטער ענייה נעמט א אקטיוון איינטייל אין די טעאטער פארשטעלונגען, און איך נעם אנטייל ווען מען נייטיגט זיך אין א קינדער־ראל.
מיין ברודער פייוויל, אוידיך נעמן אקטיוון איינטייל אין די אפטע בלימל טעג, דאס אלץ איז אומפערגעסליך. אייך ווערט אנגעצייכנט אין יענער צייט מיין צוקונפטי־ קער לעבנס־וועג. איד קום אן צו ליפצערן ז״ל זיד לערנען פאר א פאטאגראף, איז ניט נאר דעם פאד זיד אויסגעלערנט ביי ליפצערן ז״ל, נאר אייך זיין יידיש נאציאנאלן גייסט געירשנט פון אים. צוהערנדיג זיך צו די אפטע דיסקוסיעס וועלכע זענען געפירט געווארן דארט, און בעאיינפלוסט געווארן פון זיינע לאגישע ארגומענטן, אזוי ביזן טרויעריקן יאהר 1920 ווען די פאליאקן האבן איבערגענומען די מאכט און דער ביטער־ רער גורל האט א וועקגעטראגן פון אונז אונזער אלע־ מעןס בעליבטער העניען ז״ל מיין ברודער פייוויל אויד אוועק פאר מורא פאר די פאליאקן, א ציטער גייט א דורך דערמאנען זיד ווען די כוליגאנעס האבן דערשאסן אן א פארוואס אייניגע חשוב׳ע יידן פון סאקאלקע... ביי דער געדריקטער שטימונג האבן מיר פערלאזן סא־ קאלקע איך מיט דער מאמע ז״ל. מיט אייניגע יאהרן שפעטער בין איד צוריקגעקומען אין סאקאלקע געארבעט א געוויסע צייט ביי פיישע אבראמאוויטשן, און אין דעצעמבער 1931 געפערן ספעציעל זיד געזעגענען מיט מיינע טייערע אונפערגעסליכע מומע און פעטוער ז״ל מיט חברים און חברות און גוט פריינד. דעם לעצטן מאהל געכאפט א קוק אויף מיין אומפערגעסליכע סא־ קאלקע... פאר מיין אפפארן קיין ארגענטינע ווו מיין ברודער פייוויל האט אויסגעוואנדערט, און אזוי נאד איבער דריי צענדליג יאהר (פון געוויסע מאמענטן פון גייסטיגע ראנגלישן...) געקומען אין דער אלט־נייער היים פון יענע יאהרן אויסגעחלומט... און איינט א ווירקליכקייט אין ישראל לאנד.
מיין הארציקסטע אנערקענונג פאר די אלע, וועלכע האבן דערבראכט צו דעם, צו פעראייביקן דעם אנדיינק פון אונזער אונפערגעסליכער סאקאלקע.