571 משה מונשביץ מתים, שטעלן זיך אויף גיד; ווער מיט צעוועקע ס דורכגעשלאגן, ווער אן פיס, און ווער אן הענט, ווער מיט מעסער ס דורכגעשטאכן, ווער מיט אברים אויסגעברענט, ווער פון מויל זיין צונג ארויס, דורכגעשטאכן אים מיט שפיזן, — אלע ווידער לעבעדיק געזונט און שטארק אזוי ווי ריזן. א שרעק, א מורא איז באפאלן יענע מענטשן וועלכע פילן אז מיט אט די מתים־ריזן איז געווען זייער גוט צו שפילן; ווערגן, שטיקן, זיי צודריקן, אוווי ווי קליינינקע באצילן ברענען, לאכן, חוזק מאכן, אזוי אן אויפהער פלעגט מען שפילן. און איצט? — זיי זעען מיט די אויגן און קענען זיך אליין נישט גלויבן, אז די טויטע מילבן־קינדער זאלן אויפשטיין שטארק ווי לייבן. פלוצלונג זעט מען, ווי דער הימל עפנט אויף זיך מיט אמאל, אפייערדיקער זייל באווייזט זיך און עס הערט זיך הוי ד גאטס־קול: איד! פון יידן אויסגעוויילטער גאט גיב אייד מיין אנטשיידונגם־ווארט און זאג: "ווער מיין פאלק געפייניקט האט, נישט אויפשטיין זאל ער פון דעם ארט! טויב און שטום זאל ווערן דער, וואס וועט צו מיר נישט דינען מער! באלד צושמעטערט זאל דער ווערן וואס וועט מיין הייליקייט צושטערן!״ און דו מיין ארעם יידיש קינד, ביזט אפגעקומען פאר דיין זינעה גענוג פארגאסן שוין דיין בלוט, גענוג געראנגעלט זיך אן מוט. איך קען דיין ווייטיק מער נישט הערן, דער בעכער איז שוין פול מיט טרערן.

"אי ד ליי ז די ר אוי ס פו ן לאנגע ן גלות , פו ן נוי ט או ן פיין , פו ן שפא ט או ן שאגד , או ן משי ח ווע ט די ר פיר ן צורי ק דאר ט אי ן דיי ן היילי ג לאג ד! ״ או ן אנטשוויג ן אי ז גאט ס שטימע , דע ר הימ ל זי ד צורי ק פארמאכט , נא ר ד י גאול ה קע ן ניש ט קומען , ווייל.. . דע ר זייד ע הא ט זי ד דערוואכט . . ע ר עפנ ט קוי ם ד י בלוי ע אויגן , קוק ט פארווונדער ט זי ד ארום , נעמ ט מיי ן האנ ט אי ן זיינ ע בייד ע או ן ד י ליפ ן שעפצ׳ע ן שטום : וו ו בי ן אי ד ך זייד ע ! זייד ע ! בארוהי ג דיד . ד ו ביז ט מי ט מיר , דיי ן אייניק ל ד א אי ן גלו ת נא ד פארבליבן , וויי ל דיי ן וואכקיי ט הא ט אי ן הימל , משיח ן צורי ק פארטריבן . ד י מתי ם ליגע ן אי ן ד י קברים , ד י שונאי ם קע ן מע ן טוי ט ניש ט זען ,