איטק הברוידה צום זכרון פון די אדעלסקער קדושים איך וויל אין קורצע ווערטער דערמאנען דעם לעבן און אומקום פון דער יידישער אדעלסק. דאס שטעטל אדעלסק ביי סאקאלקע האט געציילט ביי 100 משפחות. אט שטייט מיר פאר די אויגן דוד גרניצקי, דער ערשטער העברייאישער לערער. ניט נאד אין אדעלסק, באר בארימט איז ער געווען אין דער גאנצער געגנט. דערוואקסענע און יוגנטליכע האט ער דערצויגן אין דער העבראישער שפראך און גייסטיק צוגעגרייט די יוגנט צו זיין פיאנערן פאר ארץ־ישראל. חיה־פראדל ברוידה לבית בלינדעס דערמאנענדיק זיך אן אדעלסקער יידן, קען מען נישט פארבייגיין ארוס דער שול און בית־המדרש. דארטן זענען שטענדיק געזעסן יידן און געלערנט ביז שפעט ביי נאכט: ר׳ חיים אהרן (זיידע) ברוידה ז״ל, מיין פאטער איז געווען דער שטענדיגער בעל שחרית אין בית המדרש אין די ימים־נוראים. דאס גאנצע שטעטל, אלט און יונג זענען געגאנגען הערן דעם בעל־תפילה און בעל־מוסף ר׳ אלתר גרניצה, וועלכער האט אנגע־ ווארפן א פחד מיט זיין הארצרייסנדע שטימע. אז ר׳ אלתר פלעגט ער ביום־כיפור זיך א שטעל טאן ביים עמוד און א זאג טאן "אור זרוע לצדיק" פלעגן אלע אויפציטערן. און אזוי וויינענדיק מיט רחמים פלעגט ער מיט זיין שטארקער שטימע אנהייבן "כל נדרי" און אלע אין שול העלפן אונטער.