Sarah

יבער די גאסן פון בענדי ן האט מען געקענט זעען ארומלויפן \1 עטליכע גייסטי ק קראנקע, וועלכע האבן בדר ך כלל נישט געטץ קיינעם קי ץ שלעכטס, אויב מען האט זי י געלאזט צ ו ר ו א ץ זיי נישט געטשעפעט. קינדער פלעגן זיך אבער יא רייצן מיט זיי, און נאכשרייען "משוגענער". ערשט ווען מ׳האט זי י דערצערנ ט אומד זיסט און אויף צו־להכעיס, האבן זי י זי ר פארטיידיקט, באווארפענדי ק די ארומיק ע מיט שטיינער א ץ געשאלט ן ווי געהעריק. פ ץ די אומד גליקליכע גאטם־באשעפעניש ן האט זיך מיר איינגעקריצ ט א ץ זכר ץ די ״משוגענ ע שרה״! זי איז געץע ן באזונדערס באקאנ ט ימ ח איינעם, ווייל במשך פ ץ טא ג פלעגט זי ארומלויפן איבער דער גאנצער שטאט פון איין עק צום צווייטן, באהאנג ן מיט קאלירט ע שמאטע ם א ץ באלאדן מיט האלץ, שטיקלעך קויל ן א ץ פראוויאנטן, וואס זי האט אויסגעבעטלט. תמי ד איז זי געגאנגען אפגעריסן און בארוועס, הגם מ׳האט איר געגעבן אום רחמנות קליידער און שיך, אבער זי האט עס נישט געטראגן, און ע ם אויסבעהאלט ן פאר איר... קינד, וואס איז געווען איר קראנקהייט. מען דערציילט (כ׳ווייס נישט וויפיל אמת ס׳איז פארהא ן א ץ דעם), אז זי האט געהאט א טאכטער, וואס איז באגאנגען זעלבסטמארד, אדע ר געשטארבן מיט א נאטירלעכן טויט. זינט דאמאלכט איז זי ארא ם פון זינען, און געהאלט ן אין איין רעד ן וועגן א קינד, א פזמו ן מיט די אמת ע קללות, וואס איז נישט ארא ם פון אירע ליפן, ווייל תמי ד האט זי דעקלאמיר ט א ״מאנאלאג״ — א ץ אין מיט ן רייד ן פלעגט זי בעטלע ן א נדבה, וואס מ׳פלעגט איר גלייך געבן, נאר כדי פטור צו ווערן פ ץ איר ווי אמשנעלסטן. א ץ דא ...