יזכור — א נר־תמיד צום אנדענק פון די מארטירער און קדושים פון אויף אזא אימה׳דיקן אופן אומגעבראכטן בענדינער יידענטום. יזכור׳ געדענק׳זשע, יידיש פאלק, מיט א געפיל פון ווייטיק און טרויער, מיט א צאפול אין דער נשמה, מיט א ציטערדיק־ צעבראכן־הארץ און מיט א גרויסן יראת־הכבוד, די ריינע או: לויטערע נפשות פון דיינע אומגעקומענע זין און טעכטער, וועלכע זענען געפייניקט געווארן דורך מערדער, פון וועמענס שטערנס קיננדצייכן וועט קיינמאל נישט פארווישט ווערן, מיט אלע יסורי־ גיהנום׳ וואס די ערד האט קיין ענליכעס עד־היום נאך נישט געוווסט; די קדושים זענען אויסגעראטן געווארן אינם בלוטיקן מבול דורך אלע מיתות משונות, ווער דורך שווער־פיזישע ליידן אין די קאטארזשנע צוואנגסארבעטס קאצעטן, וועד אין פאר־ שיקונגס־און טויטך־לאגערן, ווער אין די גאז־קאמערן און אין די קאלך־אויווענס, ווער דורך גירושים און אויסזידלונג אין דעם טרויעריק־בארימטן טאל פון טויט: אוישוויץ און טרעבלינקע, מיי־ דאנעק און בעלזשעץ און אלע יענע פארניכטונגס־מקומות, וואס זענען געווארן ביי אונז פארהייליקט מיט דער קדושה פון אונז מענטשלעכע עינויי ם און טייב ן בלוט.

לאמיר געדענקען אונזערע אויסגעמאטערטע, הילפסלאז פארפייניקטע טייערע פאטערס און מוטערס, ברידער און שוועסטער, אלט און יונג, קינד און קייט, וואס זענען דערווארגט און פארברענט געווארן, און זייער הייליק אש פון די צעקרישעלטע ביינער איז צעווארפן ווי פרוכיקער שטויב דורך אלע בייזע ווינטן און רוחות. אומשולדיק רייען זענען זיי אומגעקומען בלויז פאר דעם איינציקן "חטא", וואט זיי זענען יידן, קינדער פון נביאישן אפשטאם, זין פאן אומשטעדבלעך פאלק.

לאמיר געדענקען, מיר, די פחלאנג־איינגעזעסענע עולי־בענדין אין ציון, וועלכע זענען פארכאפט־און דורכגעדרונגען מיטן אידעאל פון דעם זיך בויענדיקן לאנד, ווי אויך מיר, די שרידים, די על־פי־נם ניצל־געווארענע בני־עיר, די גאנץ ווייניק לעבן־פארבליבענע פליטי־חרב, וועלכע זענען דורכגעגאנגען די גרעסטע געפאחאץ כלערליי מדורי גיהנום און דורך וועגן־און אומוועגן דערגרייכט ישראל ז מיר, די בענדינער פארבליבענע שארית־הפליטה אין ישראל און פארשפרייטע איבער די גלות־לענדער פון דער גארער וועלט, — לאמיר אלע צוזאמען דערמאנען און געדענקען אויף אייביק מיט א געפיל פון פאר׳יתום׳קייט און עלנט, די פערציק טויזנט אויף דער עקדה אומגעקומענע בענדינער יידן, אונזערע דורך אלעמען געשעצטע, דורות־פארצווייגטע קהילה, וואט האט געשעמט ארום־און־ארום, אין נאענט און אין ווייט, ווו א יידיש ווארט דערגרייכט נאר! א קהילה, וואט האט זיך קונה־שם געווען א חשובץ ארט אינם פאנטעאן פון דעם אונטערגעהאקטן סוילישן יידנטום, א קהילה, וואט איז פארשניטן געווארן און פארוואנדלט געווארן אין א וויסמן חורבן דורך מענטשן־שענדער; א קהילה אין וועלכער ס׳האבן געלעבט במשך פון יאר־הונדערטער רבנים און גאונים, חסידים אחלומדים, שבת־יום־טוב־דיקע יידן - 400 — קינה לנשמת רבבות קדושי בנדין היקרים .

יזכור עם ישראל-ברטט־נפש, בחרדת־לב וביראת־הכבוד את הנפשות הטהורות והזכות של בניו ובנותיו, אשר נתייטרו בידי מרצחים חיות אדם בכל ענויי־גיהנום, שההיסטוריה לא ידעה דוגמתם מעולם, אשר הושמדו בכל מיני מיתות משונות, מי בפרך וחנק, מי בתאי־הגזים ובכבשני־האש בגיא־ההריגה באושבי ץ וטרבלינקה . מאידאנק ובלז׳א ץ ובכל שאר מקומות ההרג והכלייה, שנתקדשו בנחלי דמים טהורים והוד יסורים . נזכור את אבותינו ואמהותינו, אחינו ואחיותינו, נשינו ובעלינו, ילדינו וכל מחמדי־נפשנו, שנשחטו, נשרפו ונכרתו בידי בני־שטן, אדירי־כוח ואכזריות על חטא שלא חטאו, על לא עוול בכפם, רק באשר יהודים המה, צאצאי נביאי ישראל, בני־עם אל־מות, שוחר דרור וחרות, רודף צדק ואמת ואוהב שלום ואחווה .

נזכור, אנו, בני־בנדין שעלינו למולדת לפני שנים הרבה, קודם למבול־הדמים, מתוך כיסופי האהבה אליה וקסמי הגאולה נזכור, אנו, ניצולי השואה, שרידי הזוועה וההשמדה, אודים מוצלים מאש התופת, אחד מעיר ושניים ממשפחה, אחרוני הפליטים ועדי בלהות ותלאות! אנו, שעברנו גיא־צלמות, כל מדורי הגיהנום וחיבוט הקבר, והגענו בדרכים־לא־דרכים לציון, אחרי נדודים וטלטולים! נזכור אנו כולנו יחדיו מתוך הרגשת שכול ויתמות את רבבות יהודי בגדי ן הטבוחים, את קהילתנו המפוארת והמהוללת, אשר מוניטין יצאו לה בכל התפוצות, שנחרבה ונגדעה בידי בני־שחץ ואנשי־בליעל! קהילה בה חיו מדורות רבנים גאוני־תורה, אבירי־ חכמה, פרנסי ציבור רבי־מעש, יהודים יראי־שמים ומלאי אהבה לעמם, לארצם ולשפתם! קהילה בה שקקו חיי חברה ותרבות, ציונות וחלוציות! קהילה בה תססו כוורנעורים, חדוות־עלומים ותנועות־נוער רבות־גוונים וזרמים. נזכור את גבורינו במחתרת ובמרד, שלא השלימו עם חרפת החיים, עם מלכות־הזדון, את לוחמי הגיטאות עזי־הנפש, שהלכו אחרי הקול הקורא להם מגבכי נשמתם ונשאו ברמה את נס ההגנה וההתקוממות נגד עריצות, דיכוי ושעבוד למען הצלת כבוד העם, עודדוהו, חזקוהו לבל יפול רוחו ולבל תרפינה ידיו, ובבוא השעה צעדו לקראת המוות בקומה זקופה ובעוז־רוח.

נזכור את המורדים על ענותם והשפלתם ועל טלאי־הקלון על גבם, אשר ידעו גם ידעו, שמלחמתם היא חסרת ישע וללא סיכוי במאבק המר נגד שליט עריץ וקלגסים המדבירים ארצות תחת מגפיהם המסומרים ומתענגים על יסורי קרבנותיהם. הם ידעו, שאין 9