Narrator's daughter and son-in-law flee

... מײן טאכטער שרהטשע און מײן אײדעם ױאל ז״ל האבן אלץ געלאזן און אראפ. איך האב נישט קײן כוח און קײן לוסט צו לויפן, בין איך אלײן מיט מײנע צװײ ײנגלעך געבליבן. מיר פארן װײטער, שוין עטלעכע קילאמעטער פאר סטאפניץ. אין מײנע גרויסע צרות פרעג איך די צװײ קינדער מײנע־ װאם טוט מעןל װען איך װײס, אז דער טאטעשי מיט די צװײ טעכטער זענען אויך געלאפן, װאלט איך אויך באשלאסן צו לויפן. אבער װער װײם ? אזוי װי מיר רעדן אזוי, הויבט אן דער פורמאן פון דעם װאגן אזוי צו רעדן : ״איך פארשטײ ײדיש, איך האב געהערט, װאם איר האט גערעדט, איר האט א קלער, צי אײער מאן איז אנטלאפןז זיכער איז ער אגטלאפן ! מיט אזעלכע צװײ שײנע טעכטער !״ און ער רעדט װײטער ־ ״איר מײנט, אז איר פארט אויף א חתונה י איר פארט מיט אײערע קינדער צום טויט. אנטלויפט װאם שנעלער, אפשר װעט איר זיך ראטעװען !״.