Unnamed collective farm

אלס פארשיקטע קולאקעס. צוערשט האט מען אונדז אײנקװאר־ טירט אין שולע. מיר האבן באקומען ברויט און אויף מיטאג געקאכטע קארטאפליעס, װאס מען האט זײ נישט געקענט עסן׳ מיט שיװאמען גרויםע װי טעלערס, אײנגעלײגטע װי קרויט, געזאלצענע, אז עם האט געבריט דאס מויל. דערװײל האט מען אנגעהויבן צעשיקן די מענטשן זיך צו באזעצן און צו ארבעטן. מײן גרופע, בלויז פון פוילן, וױיל די קיעװער זעגעז אװעק אין ״שרעדניע אזיע״, האבן באשלאסן, מיר זאלן בעסער פארן אין דארף ארײן. אײדער בלײבן אין אזא טויטער שטאט, איז בעםער זיך צו באזעצן אין א קאלכאז. מיר זענען טאקע ארײן אין בעסטן קאלכאז פון דער גאנצער געגנט. װען מיר האבן געטראפן אונדזערע מענטשן, װאם מען האט געשיקט אין אנדערע קאלבאזן, האבן ױי אונדז דערצײלט. אז אין זײערע קאלכאזן איז נישטא װאס צו עםן. מיר האבן באקומען יעדן טאג צו פיר הונדערט גראם ברויט, קארטאפל און א ביםל אנדערע פראדוקטן — אזוי אז מען האט גישט געהוגגערט. מיר, מיט א קלײן קינד׳ האבן באקומען די בעםטע דירה׳ א קלײן צימערל מיט א רוסישן אויװן. דאם הויז איז געװען װי אין א דארף׳ פון בעלקעם און צװישן די בעלקעם איז געװען אוגטערגעלײגט מאך, װאם װאקסט אין א דואלד, עם זאלן נישט זײז קיץ שפארעס. דא האבן זיך אויפגעהאלטן װאנצן גאנצע מיליאנען. בײנאכט האבן זײ גענומען בײסן. אממערסטן האבן זײ געביסן דאס קינד, עם האט באקומען גרויםע רויטע פלעקן אויפן לײב פון אזא ביס. מיר האבן געמוזט אויפשטײן בײנאכט און קעמפן מיט זײ. מיר האבן אןפגעקאכט הײסע װאםער און זײ געבריט. מיר פלעגן ארבעטן בײם מלוטשען די תבואה. קײן סך ארבעטן האבן מיר נישט באדארפט, װײל דער ...