106 דראיהיטשין װי פאלגט־״ניקאליאי איז ניט קראנק צו באצאלן פאר די מען אין האנט אריץ און אויסגערויבט אלע קראמען. ״ס׳האט גענומען גאנצע פיר טעג די שלאכט בײ דרא־ היטשין. ס׳איז דארט פארגעקומען א מוראדיקע שלאכט און די דײטשן האבן ענדלעך געזיגט. דורך דער צײט זײענען מיר׳ די אײנװוינער, געליגן אין גריבער װאס מיר האבן אויסגע־ גראבן. מיר האבן, פארשטײט זיך, אין די פיר טעג אפילו קײז בי׳סל װאסער ניט געטרונקען. ״די דײטשן זײענען ארײן און באלד האט זיך 6 ארשפרײט די כאליעריע. הונדערטער זײענען 5 ון דער מגפה געשטארבן. אבער פאר די לעבנגעבליבענע איז די לאגע, שײנט מיר, איצט פיל ערגער, װײל יעדן טאג קוקן זײ דעם טויט אין די אויגן. ,^אינטערעסאנט איז, אז דער פײער װאס די רוסן האבן געמאכט אין שטעטל, האט זײ קײן טובה ניט געטאן, װײל די ארמײ װאס האט געהאלטן אין לויפן, ׳האט גיט געקענט ד׳רכגײן דאס שטעטל צוליב דעם פײער, און פילע זײנע גע־ כאפט געװארן אין פלען.

״אויסער דעם הוגגער װאס די ײדישע באפעלקערונג לײדט אמערסטן, נעמען די רוסישע און די דײטשע ארמײען צו בײ די ײדן די פערד און בהמות. די רוסן, מוז איך דא געבן קרעדיט, פלעגן זיי צונעמען בײ א ײדן א פערד, פלעגן זײ באצאלן, אפשר ניט דעם פולן פרײז, אבער דאך באצאלט. די דײטשן װאהבן צוגענומען די פערד, און אנשטאט געלט, האבן זײ געגעבן ״רעסיטס״. מיר ׳האבן נאךדעם אונטערזוכט די רעסיטס, און די גרעסטע צאל פון זײ ׳הא מ זיך געלײענט פערד״.. . ״פאר מײן אװעקפאר ׳הא ב איך געזוכט בריסק. פון דער שטאט איז געװארן א תל, א חורבן, קײן ײד איז דארט ניטא אויף א רפואה. אלע זײנען §ון דארט פארטריבן געװארן• ״אין די קלײנע שטעטלעך פון ליטע, קוקט מען אויס די אויגן אויף שטיצע פון אמעריקע. װי לעבן מיט האפגוגג, די װעלכע ד״אבן כח גענוג, אז אט־אט און זײ װעלן באקומען ׳הילף פון אײך. לײדער דערהאלטן ׳זײ גאר ניט און שטארבן פשוט 5 ון ׳הונגער״. — און װאס איז מכח די ״רעליף״ וואס ׳וו׳ערט פון דאנען געשיקט י— האט דער פארטרעטער פון ,,טאגעבלאט״ גע־ פרעגט. ״די קרבנות פון מלחמה־געביט האבן פון דעם רעליף גיט געהאט קים שום הנאה, אפילו א גלאז וואסער אויך נישט. פשוט, װײל מיר האבן פון רעליף קים איין סענט נישט בא־ קומען.