װעדליק מיר האבען געזען, איז דראהיטשין שוין דער־ מאנט, געװארן מיט א סס4 יאר צוריק. צי האבען דאן שוין דארטן געװוינט ײדן — װײסן מיר ניט. פון אן אלטן ײדישן דאקומענט דערװיסן מיר זיך, אז שוין אין 1652 האט עקזיס־ טירט אין דראהיטשין א ײדישע קהלה. אין ״פנקס מדינת־ ליטא״ פון ״ועד המדינות בליטא״ װערט דערמאנט דראהי־ טשין צוזאמען מיט פינסק, לעכאװיטש און כאמסק, װעלכע האבן געדארפט צאלן 40 שאק שטײערן. ! פון דעם פנקס לערנען מיר ארויס, אז די ײדישע באפעלקערונג פון דרא־ היטשין איז נאך .ניט, געװען גרויס, אבער, מ׳הא ט זיך מיט איר גערעכנט. פון אן אנדער דאקומענט פון 16טן יאנואר, 1679, גע־ י ליטװישער שאק איז געװען 60 ליטװישע גראשן. פינען מיר אויס, אז דער דראהיטשינער קהל האט דאן בא־ לאנגט צו דער פינסקער קהלה. פון דעם זעלבן מקור דער־ װיסן מיר זיך, אז אין דראהיטשין איז געװען אן ארגאני־ זירטער ײדישער לעבן, די דראהיטשינער ײדן האבן זיך דאן מתחײב געװען צוזאמען מיט נאך 13 שטעטלעך, װעלכע האבן באלאנגט צו דער פינסקער קהלה, צו זײן פאראנט־ װארטלעך פאר 1500 זלאטעס װאס די פינסקער קהלה האט געליען בײם פינסקער גלח קאלאקאװסקי אויף צו בויען א שפיטאל. װעדליק ם׳זעט אויס, האבן מיט דעם דאזיקן אנ־ שטאלט זיך אויך באנוצט די דערבײאיקע דראהיטשינער ײדן.

פונם זעלבנדאקומענט נעמען מיר ארויס. , װי ארעמע ם זײנען געװען די ײדן פון די אויבנדערמאנטע 13 קהילות, און צװישן זײ אויך די דראהיטשינער ײדן, אז כדי צו לײענען 1500 זלאטעם, האבן זיך 13 קהילות אונטערגע׳חתמ׳עט. און נאך א זאך לײענען מיר אין דערמאנטן דאקומענט, אז אויב דער יערלעכער פראצענט (150 זלאטעס) װעט ניט אפגע־ צאלט װערן אין צײט, האט דער גלח דאם רעכט אויפצומאנען דרײפאכיק. ער האט אפילו דאם רעכט ארײנצוזעצן אין תפיסה די ײדן פון די אויבנדערמאנטע 13 שטעטלאך און זײ האלטן אזוי לאנג װי ער פארשטײט; װי אויך צונעמען בײ זײ דעם פארמעגן, ביז זײ װעלן ניט באצאלן דעם גאנצן סכום, און זײ האבן אפילו קײן רעכט גיט צו אפעלירן. אט אזוי זײנען די ײדן דאן געװען פארשקלאפט צום רוימיש־קאטוילישן קלער. מיר האבן אויך א דאקומענט פון זעלבן יאר, (18טן ױלי), װו מיר װערן געװאר אז די דראהיטשינער ײדן האבן זיך ניט געלאזט ש־פײען אין קאשע. ם׳װערט דערצײלט אז מיכאל באטװינא, דער שטײערן־אדמיניסטראטאר פון פינם־ קער קרײז האט זיך באקלאגט אויף א גרופע דראהיטשינער ײדן, אז װען ער איז געקומען אײנמאנען שטײערן, רואבן זײ זיך ענטזאגט צו צאלן. נאך מער, זײ האבן אים באפאלן, צעריסן זײנע קלײדער און אים ארויםגעטריבן פון שטעטל.

די דאזיקע דערשײנונג פון שטעלן. א װידערשטאנד דער אויספיר מאכט, איז דאן געװען א גאנץ געװײנלעכע דער־שײנונג צװישן די ארומיקע גוײם, אבער דא האט זיך גע־פאדערט א באזונדערע מוט און דרײםטקײט מצד די דרא־היטשינער ײדן צו שטעלן זיך קעגן א מלוכה׳שן באאמטן. מיר לײענען אויך א קלאגע קעגן א דראהיטשינער ײדן פון 13טן םעפטעמבער, 1698, משה פאליאק, א מעקלער פון א פריץ, װאם האט צעשלאגן און צוגענומען פערד־און־װאגן, תבואה און אנדערע זאכן פון פויערים פאר זײן פריץ. פון דער דאזיקער קלאגע קענען מיר ארויםלערנען װעגן דער שטאלצקײט פון א דראהיטשינער ײדן. די טראדיציע פון מוט און טראציקײט איז איבערגעגאנגען• גע ן פון פאטער צום זון אויך אין די שפעטערדיקע יארן. אין א קארעםפאנדעגץ אין ״המליץ״ (י״ח מרחשון, תרמ״ג), לײענען מיר װעגן א פאגראם װאס דראהיטשין האט דורכגעמאכט, און דראהיטשינער ײדן האבן זיך גאנץ גוט פארטײדיקט. מיר לײענען אז פרײטאג, דעם ערשטן אקטאבער׳