חורבן און אומקום 359 צ ו ריזיקע בערג, א צעפליגלטער אדלער, צום ענדלאזן רוים אין דורכזיכטיקן שײן, נאר פלוצלינג דערהער איך א שא ל פון טרומפײטן: ״די רויטע ארטײ איז אין דראהיטשין ארײן״. און ביטול׳דיקע װערטער גליען אויף, װערן גלויביק, און לויטער װערט אלץ, װאם געװען איז שטויביק. כ׳זע יאנאװע, בערעזע און כאממאק און קאברין, די שטיבעלעך פון שטרוי און די שטיבעלעך פון לײם, מײן זײדנ׳ם, מײן באבעם, מײן טאטנ׳ם הײם, און ם׳דאכט מיר מײן זײדע איז פון קבר ארוים מיט זײן לױלקע פארדרײט אין זײן װײמער בארד, און ם׳דאכט מיר מײן באבע אין אטלעםענעם קלײד זי שטײט לעבן אים װי פאר׳כשופ׳ט צום ארט. און דער רב אין א קיטל, מיט ברכות׳דיקע הענט, בארד־פאות התלהבות׳דיק, די אויגן צעברענט, די רעכעצין, א לויטערע, מיט זיבעטן חן, זי רײמט זיך אין תכריכים א מצוה־טענצל גײן. איך זע אין פאנטאזיע אויפ ״אונטער דעם לינדען״ דעם מארש פון דער רויטער ארמיי. איך סארנעם די קדושים, די קעמפער, מיט פלאטערנדע פאנען, װאם זײנען געגאנגן אויפ קדו ש השם, דראהיטשין — בערלין. ע ם צעגײען די װאלקנ׳ם, ע ם באװײזט זיך א שײן — ״די רויטע ארטײ איז אין דראהיטשין ארײן . . .״ איז דאס, װאם איך זע איצט, אילוזיע און שװינדן װעט אלץ און פארשװינדן אזוי װי די װינטן, צי איז דאס די װאר און ע ם װעלן זיך צינדן פונקען פון האפענונג, מיט אײגענע זיך צו פארבינדן.. .