מײַנע ייִנגער 421 איינ ע יענ ע גורלדיק ע טעג געווען איז דאס אין חשין, 1920. נ?יר זענען דאן געווען אין איינעם שרעק פאר די שותפים פון די פאליאקן, די מערדערישע באלאכאװצעס, וועלכע האבן געדארפט קומען קיין דראהיטשין. איינמאל אין א פרי־מארגן כאפ איך א בליק אין פענצטער (מיר ד׳אבען דאן געוויגן אין דוד אייזענשטיינס מויער) און זע, ווי צוויי באלאכאװצעס מאטערן און פאטשן אונזער שכן, שמואליק מילנער, ער זאל זיי נאר זאגן וואו דער רב וואינט. א וויילע שפעטע ר האבן די 2 באלאכאװצעס געקלאפט אין מיין טיר און געפאדערט איך זאל זיי בריינגען דעם רב... איינער פון זיי האט מיר געוויזן א מעסער און געזאגט־ ״אויף דער סטאנציע אין נאגאריע שטייט א גאנצער עשאלאן באלאכאװ־ צעס, וועלכע ווארטן אויף אונזער באפעל״... עס איז אויף מיר אנגעפאלן אן אימת־מות... מיין מאן, הרב ר׳ נח כהן, ז״ל, איז דאן אין שטוב נישט געווען, ער איז געווען ערגעץ באהאלטן. בלית־ברירה, בין איך אװעק צו מיין מאן און אים איבערגעגעבן וואס די באלאכאװצעס פארלאנגען, און בשעת־מעשה האב איך תפלה־געטאן, אז דער זכות פון מיין הייליקן פאטער, הרב ר׳ דוד־מרדכי ז״ל, זאל אונז ביישטיין אין דער גרויסער סכנה...
װען מײן מאן איז ארויסגעקומען פון קעלער איז ער געװען װײס װי קאלך פון שרעק. ער האט אבער געפאס ט מוט און מיט א שמײכל זיך באגריסט מיט די באלאכאװצעס׳ װעלכע האבן אים׳ אגב׳ מכבד געװען מיט א פאפיראם... די אפיצירן האבן אים געזאגט, אויב ער װיל ראטעװען א שטאט מיט ײדן זאל ער גײן מיט זײ... און מײן מאן איז אװעק מיט די באלאכאװצעם. מיך האבן זײ נישט געלאזט מיטגײן... מיט א שעה שפעטע ר איז מײן מאן צוריקגעקומען און אין האנ ט האט ער געהאלטן אן אויסגעשריבענעם פאפיר. די באלאקאװצעם האבן געפאדערט, אז שטאט זאל זײ ביז מארגן הרכני ת רחל שפעטמאן — פרוי פון הרב ר׳ יהושע שפעטמאן שליט״א פון לאנ־ דאן־ענגלאנד׳ און טאכטער פון הרב ר׳ יהודה־נח און חנה בראװער ז״ל׳ (געװען 30 יאר רב אי ן בארנאװ בײ לובלין און נפטר געװארן 1939 אין ירושלים.) — איז געשטארבן ב׳ תמוז, תשי״ג, 1953, אין לאנדאן. געלאזן א זון ישראל (בעםיע) שפעטמאן און צװײ טעכטער: שרה (הרב עזריאל) תרשי ש (לאנדאן) און חנה (דוב) װארשאװסקי, שיקאגע. 284. 10 פרי צושטעלן: 25 קעלבער, 10 בהמות, 25 קעםטלעך קעז און 5 זעקלעך זאלץ... און אויב מען װעט זײ דאס נישט געבן, דראען זײ צו מאכן א שחיטה אין שטאט...
מײן מאן מיט בעלי־בתים פון שטאט זענען (מיט דער דערלויבעגישן פון די מחבלים) ארומגעפארן א גאנצע נאכט און מ׳האט מיט שװעריקײט צונויפגעשאפען װאם נאר מען האט געקענט קריגן. מען האט די שטיקלעך (בהמות) גע־ בראכט צוטרײבן אויף אונזער הויף און מען װארט אויף די עקזעקוטארס. דער זײגער איז שױן 10, 11 און 12 און די באלאכאװצעס יאװען זיך נישט. ערשט ארום 1 בײטאג קומט צולויפן א רײטער פון זאקאזעל׳־ער הויף און גיט אונז איבער די שרעקלעכע בשורה: ״די באלאכאװצעם האבן אין זאקא־ זעליע אויסגע׳הרג׳עט זיבעצן ײדן (17)״... די באלאכאװצעס האבן געהאלטן װארט. נישט אין דראהיטשין׳ — האבן ז,י זיך אנגעטרונקען מיט ײדיש־בלוט ערגעץ אנדערש... און אפטוענדיק די מערדעריי איז דער עשאלאן באלאכאװצעם אפ־ געפארן קײן פינסק... (1.1.123, 131. ד.װ.) רביצין עטקע קאהן׳ באלטימאר הערשל שטיינכערג, ע״ה׳ זון פון מאיר־יצחק (זײדס און העניע׳ איז געבוירן אין דראהיטשין. 1922 עולה געװען קײן ארץ ישראל. 1930 געקומען קײן אמעריקע. — גע־ שטארבן אין שי־ קאגא / 2טן מערץ, 1943, אין עלטער פון 40 יאר. הער־ של הא ט געלאזן א פרוי ביטרים און 2 קינדער: לעאן און בערני אין שי־ קאגע. כל ימיו איז שטײנבערג געװען א ציוניסט און א םך געהאלפן אין דעם בנין־ הארץ. — זען זײטן 239, 294׳ 312 און 330. א גרופה חלוצים פון דראהיטשין פאר זײער אפפארן קײן ארץ־ישראל׳ 1926