דאם שטעטל 43 װ. שכנותדיקע שטעטלעך. דאם קענען מיר זען פון דער קלײ־ נער צאל רבנים, װאם דראהיטשין האט ארויסגעגעבן. פאר דערציאונג און קולטור דער ערשטער װעלט־מלחמה האט דראהיטשין געהאט לער־ נען אין די גרויסע ישיבות א צענדליק ישיבה־בחורים, צװישן דער חינוך ביז 1914 זײ, אײניקע מצוינים. אבער, מיטן אויסנאם פון 2־3, איז קײן אײנער פון זײ נישט פארבליבן בײם לערנען. דא קען מען דער חינוך אין דראהיטשין האט אין משך פון הונדערטער אפשר צושרײבן די שולד צו דער מלחמה. אין דעם פעריאד יארן(ביז 1914) באזירט אויפן חדר. אין דעם חדר זײנען דער־ צװישן דער ערשטער און דער צװײטער װעלט־מלחמה, איז צויגן און אויפגעבראכט געװארן דורות פון ײדישן דראהי־ ד י צא ל פו ן ד י שטעטלדיקע ישיבה־בחורים געװען נאד קלע־ טשין. א געוויסע צאל שטעטלשע קינדער זײנען אויך געפארן, נער. בסך־הכל א 6 יונגעלײט האבן געלערנט אין ישיבות. נאכדעם װי זײ האבן געענדיקט דעם חדר, לערנען אין די ע ס איז שװער צו דערגרונטעװען זיך און צו דערגיק די די ייבה אין גאס־בית־המדרש. ראש ישיבה הרב ר׳ אהרן (זיצט), הרב אליה װעלחל אלטװארג, צבי אײזענשטײן, שכנא שמש נאע׳ ע ישיבות. אנדערע, ווידער, האבן פארגעזעצט זײערע סיבות, פארװאם דראהיטשינער עלטערן, וועלכע האבן 1 עהא ט לערנען פרױואט אין דער הײם. פאר א לענגערער צײט האט גרויס־רעספעקט פאר װיל־לערנער, האבן נישט געשיקט

אין דראהיטשין עקזיסטירט א תלמוד־תורה, װי אויך א ישיבה. זייערע קינדער צו לערנען אין ישיבות. װייזט אויס, אז לערנען אין דער ישיבה האבן געלערנט פיל תלמידים פון שטאט און תורה איז זײער א שווערער ענין. אין אלגעמיין, גלויב איך, פון גאנצן אומגעגנט. דארף די שול צוגעשריבן װערן צו די אומשטענדן. די רײ־ פארבײגײענדיק דארף באמערקט װערן, אז דער פרא־כער קינדער האבן נישט געװאלט זיך פלאגן אין דער פרעמד צענטער פון דראהיטשינער ישיבה־בחורים, װאס זײנען געפאן און עסן טעג, װי עס איז אמאל געװען דער מנהג. און די ארי־ לערנען אין ישיבות איז פארהעלטניסמעסיג געװען נישט מערע קינדער האבן געמוזט גיין פאר בעלי־מלאכות צו גרויס, בעסער געזאגט, איז געװען פיל קלענער װי אין די העלפן שפייזן זײערע פאמיליעס. אלנפאלס, װי מיר זאלן זי