יידיש לאָדוש 163 װאָלף הערש אבן (חולון) באלוט, מיין חרובע היים = א 5 באַלוט, מיין חרובע היים וי ליידיק דער טיש איז אָן ליכט אין די שויבן, פּאַריתומט די ווענט, מיין יידישע נעסט דער טאטע געקוילעט, פון דערװואָרגענע טויבן. די מאַמע פאַרברענט. א חרובע היים, מיט נעסטן פון שפּינען, װאָס זוך איך אויף חורבות, װאָס װעל איך געפינען ? א אין חרובן געטאָ, װאָס זוך איך אין מדבר צווישן ציגל און שטיינער -- פון חורבות און שטיינער? בלאַנקע איך עלנט, די ערד און דער הימל -- בלאַנקע איך איינער. העלפט מיר באַוויינען. ביי דעם מאָג פּרווו איך בעמן, ביי דער נאַכט פּרוּוו איך פרעגן -- װווּ זוכט מען די שפּורן, און אויף וועלכע וועגן. װוּ זוכט מען די גריבער, װוּ עס רוען די ביינער ? עס ענטפערט נישט קיינער... עס ענטפערט נישט קיינער... א יי אונטער אַלע הימלען אונטער אַלע זונען, וועל איך מיינע נאָענטסטע אומעטום געפונען. ווו רוען זיי איצטער מיט צעאשטע גלידער ? זאָל צו זיי דערגרייכן ס'טרויער פון מיינע לידער. י.י דו זאָגסט, אַז ס'איז קיינער נישטאָ -- לאָז מיך ארומגיין מיטן חלום, איך בעט דיך : אויב ס'איז אמת, על איך פאַרשעלטן די שעה, װאָס איך האָב גענומען דעם זאַק אויף די פּלײיצעס.