The village

... ״אמרתי לו״, פתח ר׳ יענקל כאילו מחדש, ״את הכפר, כפר־מולדתי, לא אעזוב, ...

... זליג הסתכל ברויזה, בבניו, החזיר עיניו אל פניו השלווים של ר׳ יענקל והשיב תשובה כהלכד.: ״ראשיהם באדמה ורגליהם ברמד,! את אםמי התבואד. ורפתי־הבקר לא יעלו באש. הם לא יזכו לכך, שאני אעזוב את הכפר. אני נשאר׳ אבא! אנו נשארים כאן!* ...

אין דער פדינאכ ן אנבײם ן איז זשימאװסקי אװעק אין דארף ארי? און איך האב גענומען צורוימען אין שטוב. פלוצלונג האב איך דערזען װי דער פויער איז אריץ אין שטוב שרעקלעך אויפגערעגט. ער האט מיך באלד געפרעגט צי איך בין א זשי־ דװוקע. איך האב אים געפרװוט ענטפערן רויק, אז איך בין א פאלקע, אבער ער האט כםדר געשדיגן, אז ער האלט נישט בײ זיך אין שטוב קיץ זשידװוקעם. א דערשראקענע האב איך גענומען אנטאן דעם פאלטן. דער פויער האט זיך געקאכט און געפרעגמ פץ װאנען איך האב אזא גוטן פאלטן. ״דו האסט אים אװדאי געגנבעט ביי פאליאקז׳ און צו מיר ביסטו אויך געקומען כדי מיך צו באראבעװען״. ער האט זיך געװארמסן אויף מיר און מיך אנגעהויבן שלאגן. איך האב גענומען שרײען און רופן הילף. דאן האט ער געכאפט א גראבן שטעקן און אנגעהויבן מיך באלײגן מיט קלעפ. איך האב געװײנט אץ זיך געבעט בײ אים, אז ער זאל מיר שענקען דאס לעבן, אבער עד האט מיך אן אויפהער מערדערלעך געשלאגן ביז איך בין געפאלן אין חלשות. דאן האט ער מיך אפגעגאםן מיט אן עמע ר קאלט װאםער אץ מיך ״אפגעמינטערט״. ער האט מיך געהײסן גיץ אץ ...

... די שטימונ ג ב ײ אונ ח אי ז ניש ט געװע ן קי מ געהויבענע . מי ר האב ן געלײג ט אונדזער לעצט ע האפענונ ג אוי ף זײע ר װע ג אי ן ד י קאצקע ר װעלדער . מי ר האב ן גע • גלײבט׳ א ז ז ײ װעל ן צוגרײט ן פא ר אונד ז א פלא ץ ב ײ א גרויסע ר פארטיזאנער־מחנה . דאס באהאלט ן זי ך אויפ ן דאר ף אי ז פו ן טא ג צ ו טא ג געװאר ן שװערער . אי ן ד י צוזאגן ׳ אז גא ר אי ן גיכ ן װע ט ױ מלחמ ה זי ך ענדיקן ׳ האב ן ד י פויעדי ם ניש ט געגלײבט . ד י פאליאקן׳ װא ס האב ן באהאלט ן ײד ן זענע ן געװע ן באדרא ט מי ט דע ר ליקוױדאצי ע ם מ זײערע דערפער .