Dęblin

... א שרעקלעכן גורל האבן מיר איבערגעלעבט אין משך פון צװײ טעג פון אונדזער ריחע. די װאגאנען זענען געװען אזוי אנגעפראפ ט מיט מענטשן, אז עס איז אוממעגלעך געװען צו אטעמען. פון ענגשאפט זענען בײ די מענטשן ארויםגעזעצט געװארן די קישקעם. פיל זענען פשוט דערשטיקט געװארן און זייערע טויטע קערפערם האבן זיך געװאלגערט צװישן די פים amמען האט געטראטן אויף זיי. קינדער זענען אין דער שטיקעניש פשוט צעחבען געװאחאם אויםגעגאנגען. דאם קרעכצן אם װײענען — אומדערטרעגלעך. טויטן־אנגסטן האבן זי געגאסן איבערן לײב און צו דעם אלעם איז אין פארלויף פון די צװײ טעג קי ם טראפ ן װאםער נישט געגעבן געװארן. דער צוג איז געפאן דורך דעמבלין און װידער איז מיר אויסגעקומען דורך א שמאלינקער שפארונע אינעם פארקלאפטן פענצטערל פון װאגאן צו זען מיץ ליבלעך שטעטל לוקאוו.

דעם 9טן און 10טן מאי 1942 — דעם ערשטן און צווייטן טאג שבועות — האט מען קיקלאקאװ געבראכט צװײ טראנםפארטן ײדן פון סלאװאקיע, צוזאמען 1059 פערזאן. דאס זענען געװען פײנע אײדעלע מענטשן פון מיכאלאװיץ און פרחשאנאװ. די יונגע לײט האבן די דײטשן געשיקט פון סלאװאקיע אין ארבעטם־לאגערם, דאקעגן די עלטערע מענער, די פרויען און קינדער האט מען געשיקט קײן לוקאװ, מעזריטש דעמבלין און אין אנדערע שטעט. א טייל פון די צוגעקומענע הײמלאזע האט מען אײנגע־ ארדנט ביי לוקאװער משפחות, א ביסל — אין די בתי־מדרשׂים און 500 — אין טערא־ װיטשער הויף. מיר האבן זיי אויך געמוזט באזארגן מיט לעבנסמיטל םײ אין שטאט םײ אין טעראװיטש . ...