Bakery

— און דאליגט דער ״נםתר״ ר׳ בער, — האט ר׳ בערל אנװײזידיק אויף א דריטן קבר געזאגט — ער איז אלעיינע יארן געװען א פרוש. גערופן האט מען אים ר׳ בערו תם, װײל ער האט פמ קי ץ צורת מטבע נישט געוװסט. טאג און נאכט, זײן גאנץ לעבן, איז ער אפגעזעםן אין בית־מדרש אין א װינקעלע נעבן אויװן. אין פארנאכט פלעגט ער אויפשטײן, ארויםגײן אין מארק, צוזאמעננעמען קינדערלעך, זײ ארײנפירן אין פאליש, אויסשטעלן א ראד, זיך אריינשטעלן אין מיטן, און מיט די אויפן הויכן קול קריאת שמע לײענען. — ר׳ בערל האט זיך פארטראכט, װי אײנער, װאס װיל זיך אין עפעם דערמאנען, און װײטער גערעדט ־ — מיץ טאטע ע״ה האט מיר דערצײלט, אלע נאכט נאך תצות פלעגט צו אים קומען ר׳ בער אין דער בעקערי מיט אים תורה לערנען. יעה צוױייטן טאג איבעחזזח װאם מען האט נעכטן געלערנט, און װײטער לערנען. נאר אײן מאל איז געשען, װי ר׳ בער איז נישט געקומען. דער טאטע האט געװארט און גע־ װארט, און ר׳ בער איז אלץ נישט געקומען, ער איז אויפגעשטאנען, אװעק אין בית־מדרש זען װאס עס איז געשען. װי דער טאטע איז ארײנגעקומען אין בית־מדרש, האט ער דער־ הערט א קול. דאס קול איז געװען װי א טיפער, שטילער קרעכץ פון אן אינעוױיניקסטן יאמער, װען א מענטש האלט אט־אט בײם אויםגײן. דער טאטע איז מיט אן אימפעט צוגעלאפן. ר׳ בערם אויגן האבן װי בלאנדזשענדיק עפעס געזוכט. ער האט אנגעכאפט דעם טאטנם האנט און װי מיט די לעצטע כוחות דינע געזאגט: — ישראל יצחק, דײן בכור, װעלכער װעט בײ דיר געבוירן װערן זאלסטו רופן בערל׳ בערל, בערל — דרײ מאל איבערגעחזרט...