ספר לוקאװ 167 גרױםע לצים. אויב צו זיי פלעגט אתינפאלןא פויער, האבן זיי אזוי לאנג אים געפאטשט אין האנט אריח ״דעם פרייז״, ביז יענער האט זיך אנגעהויבן דרייען פח מייטיק אח מםכים געװען. אין מיטן מארק זענען אויך געשטאנען די בעל־עגלות. בעיקר געדענק איד לייביש דעם הויכן. דער ייד אליץ איז געװעןא ריז, דער ױאגן דינער איז געװעןא גרויםער, און דאם פערד איז געװען פון אזא פארנעם, אז קײן צוױיטס אזא געדענק איך נישט. אויף אט דעם װאגן זענען תמיד געזעסן די טרעגערס מיט ״בעזראנטשקי׳(אןא האנט) בראש. מיר, ײנגלעך, פלעגן זיך שטענדיק חידושן אויף דעם טרעגער, װאם מיט איץ האנט האט ער געשלעפט צװײ זעק צוקער מיטא מאל׳ אנשטאט אײן זאק, װאס אנדערע האבן געטראגן. די טרעגערם פלעגן זיך דערצײלן פארשידענע װונדערלעכע מעשיות, אדער זיי האבן זיך אויסגעפרוװט די כוחות איןא געװעט ביי אויפהײבן לײבישם װאגן מיט איץ האנט. מען האט זיך אויך געװעט װער עם װעט קאנען מער אויפעםן מיט אײן מאל, למשל,א40 הארטע אײער, אדער װער עם װעט אויםטרינקעןא20 קוםלעם ביר.

אויפן מארק פלעגט אויך שטיק דער אויטאבום פון ראדזין אדער קאצק. געהילף פון שאפער איז געװען םראליק—א מאדנער טיפ. ער האט געהאט אן אפענע האנט׳ קיץ זלאטע האט בײ אים נישט געשפילט קײן ראלע. װען מען האט בײ אים געבעטן געלט פארן קרן־קימת, האט ער אפט געגעבן מער װיא גביר. אבער עם האט געטראפן, אז ער האט געדארפט ״אפזיצן״ פארא גנבהלע. ער האט זיך באקענט מיטא מײדל אין װארשע, און מחמת דעם, װײל ער איז, װײזט אויס, געװען שטומפיק אויף דער עברי, האט ער מיך געבעטן, אז איך זאל אים שרײבן די ברױו צום מײדל. צו דעם צװעק האט ער געקויפט דאס בעסטע קאלירטע זײד־פאפיר׳ ארײנגעלײגט אין די בריװ רויטע בענדעלעך און באשפריצן די קאנװערטן מיט פארפום. װען ער איז ״געזעםן״, האב איך שוין אליץ פאר אים געשריבן די בריװ. דערפאר האט ער מיר צוגעזאגט, אז אויב ער װעט טרעפן אין װעגא ״שומרניק״ אדערא ״חלוץ״, װעט ער אים אויפנעמען אין אויטאבום אן געלט. אגב, פאר מײן אפפאר קײן ארץ־ישראל, האט ער מיך געטראפן אין װארשע און שטארק געבעטן אים צו באזוכן און זען זיח פרוי. איך בין געװען איבערראשט צו טרעפןא שיינע אח איידעלע פרוי. ״זעםט*, האט ער צו מיר געזאגט ״א דאנק דיינע בריװ האט זי חתונה געהאט מיט מיר״...

דאם, װאם איך האב איצט געװיזן, איז בלויזא טײל םח דעם אלעם, װאם האט זיך געפונען אויפן מארק. געווען נאךא סך ארעמע און רײכע געשעםטן. אבער װער איז איצט אין שטאנד אויםצורעכענען גענוי אלע קראמען, צו געדענקען אלע מענער און פרויען, װאם האבן פון דעם מארק געצויגן דיער חױנהז