ספר לוקארו 181 צורישן די/ װאס איד האב געגעבן לעקציעס, זענען געווען: שלמהלע רובינשטיץ/א קאמאשנמאכער׳ פייגעלע און דבורהלע/ מרדכי רימאזשס טעכטער/ חגהלע און דבורהלע הײבלום/ פײגעסא טאכטער רחל. אזוי ארום האב איך אנגעהויבן פארדינען אויף מיעע באדערפענישן. ♦ אין יענער צײט האב איד ליב געקריגןא מײדל. דאם איז געװען רחל ליכטענשטיין, משה זייפנזידערם אן אײניקל. איך האב נישט געקאנט דעצידירן זיך צו זאגן איר׳ אז איך האב זי ליב׳ האב איך איר אנגעשריבןא ליבע־ברױו. ארויםגענומען האב איך אים פוןא בריװנשטעלער. די װערטער זענען געװען אזעלכע אײדעלע און שײנעז צו מארגנם האט זי מיר צוגעשיקט ענטפער מיט איר קלײן שװעםטערל׳ קײלעלע׳ האט זי געהײםן (אויב זי הײםט נאך— זאל זי הײםן ביז120 יאר:). איך האב געעםנט דאם בריװעלע מיט ציטערנדיקע הענט אוןא דערשטוינטער האב איך געלײענט דעם אינהאלט. ״דרײט איבער דאם בלעטל אין בריװנשטעלער׳ װעט איר געפינען ענטםער״. שטעלט זיך פאר מײן חרפה: זי האט מיך געכאפט בײם שװינדל! רחל האט געשפילט אין דער מוזיקאלישער םעקציע. װען איך האב זי געזען אין פאראײן׳ האב איך זיך געשעמט די אויגן אויפצוהײבן. זי האט געשמײכלט׳ און איד האב זיך באגראבן פון חרפה. צום םוף זענען מיר בײדע אויםגעבראכן איןא געלעכטער און איך האב זיך פאר איר אנטשולדיקט.
פרײטיק צו נאכטם׳ נאך דער םעודה׳ פלעגט די ױגנט ארוים שפאצירן אויםן קאליע־װעג. דארט איז געװעןא שײנע אלעע מיט בענק צום זיצן. איץ זײט איז געװען מער באלויכטן און דארט זענען געזעםן מער מענטשן. די אנדערע זײט איז געװעןא טונקעלערע. פארלעך זענען דארט געזעםן און זיך געשעפטשעט ליבע־װערטער. שבת און יום־טוב האט מען געדאװנט בײ מײן זײדן בערל אידל— בײ25 פערזאן. עס זענען געווען צוױי אייגענע םפרי־תורה. מײן פעטער אהרון גלאזשנײדער פלעגט דאװענען שחרית׳ און ר׳ יעקב יצחק דער מצבה־קריצער— מוםף. מײן זײדע איז געװען בעל־קורא און אין די ימים נוראים האט ער געבלאזן שופר. ווען ם׳איז געקומען םוכות׳ האט מען געגעבןא צי בײא שטריק— און עם האבן זיך געעפנט די פליגל פון דער םוכה. גלייך פון דאװענען פלעגט מען אריינגיץ אין םוכה אויף קידוש. דאם איז געװעןא מנהג יעדעם יאר. שמחת־תורה פלעגט מען גײן פון אײנעם צום צוױיטן טרינקעןא גלעזל. מיץ פאטער איז נישט געווען קיין גרויםער טרינקער׳ אבער שמחת־תורה זענען דאך נישטא קיץ תירוצים. צי מען קען׳ צי מען קען נישט— טרינקען מוז מען. איץ מאל האט מיין פאטער גענומען ביי זיין ברודער געצל איץ גלעזל נאכן צװײטן.