182 ססר לוקאװ ער האט דערסילט׳ אז ער װערט בגילוםין, האט ער זיך געזעגנט און אװעק אהײם. װען ער איז ארוים אין דרויםן האט אים די לוסט ארומגענומען און ער האט דערשפירט׳ אז ער איז םארטיק. ער איז געגאנגען אין גאם און געזונגען ״שישו ושמחו בשמחת תורה״. קינדער זענען אים נאכגעלאםן׳ איז ער אװעק איןא טענצל מיט די קינדער. עם איז גראד אנגעקומען דער װאכמײםטער פאםטערנאק׳ װעלכער האט גוט געקענט מיץ םאטער. ער האט צעטריכן די קינדער׳ אנגענומען דעם טאטן פארן ארעם און געהײםן אים אהײמגײן זיד לײגן שלאפן. אכער דער טאטע האט אויף איםא טופע געטאן מיטן סום און געשריגן: ״גוי אײנער׳ דו וױיםט נישט׳ אז הײנט איז שמחת תורה״ז דער װאכ־ מײםטער האט געזען׳ אז מיט דעם ײד איז נישט הײמלעך׳ האטא פײף־געטאן אויפן פאליצײ־פײפל און כאלד זענען אויםגעװאקםן צוױי םטראזשניקעם. דער װאכמײםטער האט זײ כאפוילן אפצופירן מײן פאטער אהײם. זײ האכן דעם טאטן אװעקגעםירט מיט כוח. ער האט זיך געריםן פון זײערע הענט און נישט געװאלט גיץ.

װען מען האט אים אהײמגעכראכט׳ איז אין שטוכ געװארן דער אמתער ״יום טוכ״. װײנענדיק האט די מאמע אים געמאכט דאס כעט און אװעקגעלײגט אים שלאפן, פאר די צוױי םטראזשניקעם׳ סטאפיאק און מאנטשאק האט זי געשטעלטא פלאש כראנםן אץ געגעכן זײ קיכלעד צום פארכײסן. ״הײנט איז ױם־טוכ— האט זי מיט פײכטע אויגן געזאגט— טרינקט ״נא זדראװיע״. זײ האכן׳ פארשטײט זיך׳ נישט גע־ דער זײדע דער פאסער