182 ססר לוקא װ ער האט דערסילט ׳אז ער װערט בגילוםין, האט ער זיך געזעגנ ט און אװעק אהײם. װען ער איז ארוים אין דרױסן האט אים די לוסט ארומגענומען און ער האט דערשפירט ׳אז ער איז םארטיק. ער איז געגאנגען אין גאם און געזונגען ״שישו ושמחו בשמחת תורה״. קינדער זענען אים נאכגעלאםן׳ איז ער אװעק אין א טענצל מיט די קינדער. עס איז גראד אנגעקומען דער װאכמײםטער פאםטערנאק׳ וועלכער האט גוט געקענט מיץ םאטער. ער האט צעטריכן די קינדער׳ אנגענומען דעם טאט ן פארן ארעם און געהײםן אים אהײמגײן זיך לײגן שלאפן. אכער דער טאט ע האט אויף אים א טופע געטאן מיטן סום און געשריגן: ״גוי אײנער׳ דו װײםט נישט׳ אז הײנט איז שמחת תורה״ז דער װאכ־ מײםטער האט געזען׳ אז מיט דעם ײד איז נישט הײמלעך׳ האט א פײף־געטאן אויפן פאליצײ־פײפל און כאלד זענען אויסגעװאקםן צװײ םטראזשניקעם. דער װאכמײםטער האט זײ כאפוילן אפצופירן מײן פאטער אהײם. זײ האבן דעם טאט ן אװעקגעםירט מיט כוח. ער האט זיך געריםן פון זייערע הענט און נישט געװאלט גיץ.

װען מען האט אים אהײמגעכראכט, איז אין שטוב געװארן דער אמתער ״יום טוכ״. װײנענדיק האט די מאמע אים געמאכט דאס כעט און אװעקגעלײגט אים שלאפן, פאר די צוױי םטראזשניקעס, סטאפיאק און מאנטשאק האט זי געשטעלט א פלאש כראנםן אץ געגעכן זיי קיכלע צו ם פארכײסן. ״הײנט איז יום־טוכ — האט זי מיט פײכטע אויגן געזאגט — טרינקט ״נא זדראװיע״. זײ האבן, פארשטײט זיך, נישט גע־ דער זײדע דער פאסער