Passage 1normalized OCR · source chars 0-718 םםר לוקאװ
185
מיר זענען אריק אין דער שטאט קאלענקאװיטשע. איך האב דערזען אויםשריפטן איבער די װענטי ״נידער מיטן קאפיטאליסטישן שקר״! און ״זאל לעבן דער פראלעטארישער אמת״!
איןא צייט ארום האבן די פאליאקן אנגעהויבן ארויםנעמען די יידן פון די פולקן און זײ געשיקט איןא לאגער קײן יאבלאנע. אין יענע טעג בין איך נעבן קיעװ, בײם דניעפער׳ פארוװנדעט געװארן אין מיק רעכטן פום. מיט נאך פארװונדעטע האט מען מיך אפגעפירט קײן מאדלין. די רײזע איז פארגעקומען אין דיער שװערע באדינגונגען. אין משא־װאגאנעם׳ אן מעדיקאמענטן און אפילו אן סאניטארע מיטלען. אין מאדלין האט מען אונדז געלאזן פיר טעג אין די װאגאנעם׳ װײל אין שפיטאל איז נישט געװען קײן פלאץ•
passage_317a018fac0debff63b96743
Passage 2normalized OCR · source chars 720-2091 אין די װאגאנעס זענען ארומגעגאנגען ײדישע ײנגלעד און מײדלעך און געטײלט פאפיראםן׳ לימאנאד און אויך עםנװארג פאר די פארוװנדעטע און קראנקע זעלנער. איך האב דערהערט װיא מײדל רעדט ײדיש און אויסגעשטרעקט צו זײ די האנט. איד האב געליטן גרויםע יםורים פון דער װונד אין מײן פום. דאם מײדל מיטן בחור זענען תיכף צוגעקומען צו מיר׳ געגעבן מיר פאפיראםן׳ לימאנאד׳א שטיקל ברויט אוןא פלעצל. דאם מײדל האט זיך געפרעגט פון װאנען איך שטאם׳ װען איך האב איר גע־ זאגט׳ אז איך בין פון לוקאװ׳ האט זי זיך דערפרײט און געזאגט׳ אז אויב די װאגאנעם װעלן דא נאך שטײן ביז מארגן׳ װעלן זײ קומען מיטא לוקאװער פרוי׳ װאס וװינט בײ זײ.
איך האב געבעטן בײם מײדל ארויםצושיקןא טעלעגראמע צו מיץ משפחה אין לוקאװ און אנגעבן דארט וװ איך געפין זיך. דאס מײדל האט תיכף אנגעשריבן דעם טעקםט פון דער טעלעגראמע און צוגעזאגט שנעל װי מעגלעך זי ארויםצושיקן.
עם האט זיך ארויםגעװיזן׳ אז דעם בחורם שװעגערין איז פון לוקאװ. איר פאטער ארבעט אין ברויז. איך האב זיך באלד דערמאנט זײן נאמען— שלמה װאלמאן. איך האב זיך אויך דערמאנט זײן טאכטער׳ חיהלע. זיי האבן צוגעזאגט צו קומען אין שפיטאל אריץ׳ אויב מיר וועלן שוין נישט זיץ אין די וואגאנעם. צו מארגנם זענען זיי טאקע געקומען מיט חיהלען שוין אין שפיטאל אריין און זיי האבן מיר מיטגעבראנט פון כל־טוב.
passage_5becfcaace9b17094c90be86
Passage 3normalized OCR · source chars 2093-2802 אויף צו מארגנס נאך מיטאג איז צו מיר אין שפיטאל געקומען מיין פאטער. ווען זײ האבן באקומען די טעלעגראמע איז אין שטוב געווארן תשעה־באב. די מאמע
האט אים געזאגט׳ אז ער זאל תיכף פארן.
אין מיטן פרײען זיך און דערציילן׳ האב איך דערזען׳ אז מיין פאטערם פנים
איז ארומגעבונדן מיטא טיבל. איך האב אים געפרעגט׳ צי ער האט ציין װייטיק. ער האט געפרװוט אויסמיידן צו ענטפערן. אבער באלד האב איך באמערקט׳ אזא שטיק פון זיין בארד איז אױםגעפליקט. דאן האט ער מיר שוין געמוזט אלץ דערציילן* גייענדיק פון דער באן צו מיר אין שפיטאל אריץ׳ האבן אים פארהאלטן צוױי האלערטשיקעם, געקולאגן אים און מיטא באגנעט אפגעשניטן ביי איםא שטיק בארד.
passage_570f328fcec5e1bf8cea72b0