סםר לוקאו ו 187 אט דער באלעגאסקאפ ל גאנטשאזש, װאם האט געהאלטן בײ זיך ״לאקאטארן״, האט װײניק װאם געהאט פון זײ. א סימן — אז ער פלעגט ארבעטן שינדלן צו דעכער. די כאלעװעם פון זיינע שטיװל האבן שטענדיק געגלאנצט, װײל דאם שינדל־מעסער פלעגט ער שטענדיק אפגלעטן אויף זײ. ארײנגעשפיגן אין די ברייטע הענט, ארויפגעזעצט זיך אויף דער קאזלע, און ״פאשאל״ — די שפענער זענען געפלויגן, װי די רוחות... * מי? ״רבי״ איז געװען דער מלמד יצחק טאבעם, א שײנער ײד מיט א ברײטער בראנדזענער בארד. ער איז געװען א גרויסער קענער, אבער אויך א גרױמער שלימזל, װארעם פון גאנצן ״קנעלן״ האט ער נישט געהאט אויף שבת און פרײטיק האט ער זיך ״צופארדינט״ מיטן בעטן נדבות. ער איז געװען דיער שטרענג צו די תלמידים. אבער קײן קאנטשיק האט ער נישט באנוצט. ער האט בלויז געהאט א מין שטעקעלע, װאם איז געלעגן בײ אים אויפן אקסל, װי בײ א סאלדאט להבדיל, אבער דאם שטעקעלע האט אים געדינט בלויז צום ״סטראשען״. אין חדר אויף דער װאנד איז געהאנגען דער פאר־טרעט פון ניקאלײ דעם 2טן, אבער װען מען האט א געשרײ געטאן. פאליצײ, האבן אלע קינדער געמוזט זיך באהאלטן אונטער בעט.

דער רבי האט ליב געהאט סאדעװאסער. די רביצין פלעגט דאס אים ברענגען פאר א קאפיקע א פולע פלאש פון געצלען, דעם קלײנעם ײד מיט דער גרויסער בארד. אויסגעטרונקען דאס סאדעװאסער מיט איר זופ, האט ער זיך שטארק צעניסט און אנגע־ הויבן מורמלען דעם פסוק ״לישועתך קויתי״. נאך פסח זענען די חדר־ײנגלעך געװארן צעבאלעװעט און נישט געװאלט הערכן דעם רבין. מיר זענען אנטלאפן פון חדר צום טײך לעבן גלאװאצקין, דעם סטרוזש פון מאגיסטראט. דאס קלײנע טײכל איז געװען באדעקט מיט געלע געװיקסן(״קאטשע זשאלי״) און געדואט דעם זיבעטן חן. די זשאבעס האבן געקװאקע ט און דער ״באנק״ האט אקאמפא־ נירט, מיר האבן פארקאטשעט די הײזלעך, אריבער דעם טײך — אויף דער גרינער לאנקע מיט די געלע בלומען. א מאל האט אונדז דארט דערװארט א גוי מיט א בײזן הונט, װאם האט אונדז נאכגעיאגט א מא אפגעריסן די היתלעך. ♦ נאכן ענדיקן דעם חדר האט מען אונדז געמאכט פאר ״לײט״: אײנעם פאר א שום־