210 םםר לוקא װ װיארםט(אגג, דער פאדריאטשי ק האט געהאט ראפארטירט, אז דער שאםי י לוקאוײשעדלע ץ איז אין גאנצן פארטיק, פאקטיש האט ער איבערגעלאזן דװארםט זאמדיקן װעג״.). אין א מיטן נאכט, װען דער געגערא ל האט אויף זיץ צוריקרייזע פון שעדלע ץ זיד געםונען אויפן זאמדיקן װעג אין װאלד, האבן זיך באװיזן א מנין יידן, אנגעטוענע אין קיטלען און טליתים, אץ זײ האבן, װי א װאנט, זיך געשטעלט אין װעג. דער קוטשער האט פארהאלטן די פערד אץ א דערשראקענער אדא פ פון דער קאטזןו. דער גענעראל האט זיך גענומען צלמען. די וױיסע געשטאלטן האבן פארלאנגט פון גענעראל, אז ער זאל זיך אפזאגן פון אלטן בית־עולם און גישט שטערן דיע ר רו. דער גענעראל האט צוגעזאגט. זײ האבן אבער פארלאנגט, אז ער זאל דאם טאן שריפטלעך. מיט ציטעדנדיקע הענט האט ער אין זיץ בלאק אויפגעשריבן, אז ער זאגט זיך אפ פון בית־עולם־פלאץ און זיך אונטערגעחתמעט. דאם פאפי ר האט ער באד,אלטן אין טאש. די געשפענםטער האבן זיך אפגעטראגן, פארשוװנ ח אין װאלד. װען דער גענעראל איז אד.ײמגעקומען, האט ער דעם אקט אפגעשיקט אין דער ײדישער קהילה, יחיאל ראזענבלו ם הינטער דער שטאט
איך געדענק נאך װי די מאמע פלעגט מיך שיקן נאך ראזעװע ברויט צו חנא־ שמאיעם. דאם איז געװען א גרויסער רונדער לאבן אויף גרויסע בלעטער. דאם ברויט איז געװען פריש, און אז מ׳האט עס באשמירט מיט פוטער, האט ער געהאט טעם גן־עדן. פאר װאם דערמאנ איך איצט חנא־שמאיעם ראזעװע ברויט? װײל װען איך פלעג גיץ קויפן דאם ברויט, האב איך געמאכט דעם שײנעם שפאציר צו דער הינטערשטאט, װו ע ם האבן געװוינט װײניק ײדן, אבער דװקא אדי ן האט זײער געצויגן. און ע ם איז געװען צוליב װאם. און דערמאנענדיק זיך דעם װעג צו חנא־שמאיעם, װיל איך איצט שילדערן יענע געגנט. חנא־שמאיעס מיט דער משפחד, האבן געװוינט אין א שיץ געמויערט הויז. דארט איז תמיד געשטאנען א רעש. די גאנצע משפחה האט זיך פארנומען מיטן האנדל פון תבואה, א ץ אלע, סײ די זין, סײ די טעכטער, זענען געװען גרויסע, מיט רויטע באקן. אין דעם געװעלב, װאם זײ האבן געהאלטן נעבן דעם תבואה־האנדל, האבן געמאכט זײערע קנױת די זעלבע פויערים, װאס האבן זײ פארקויפט די תבואד, . אויף דער קעגנאיבערדיקער זײט פון שאסײא ױ געװען נאך א תבואה־סוחר, א