םפר לוקא װ 241 עם איז שוץ היינט שווער עו געסינען א שטעטל, וואס זאל נישט האבן קיץ אייגענע צייטשריפט. די יידישע שול איז שוין אויסגעװאקסן צו א מעכטיקן פאקטאר אין קאמף סאד אונזער נאציאנא קױם. די ײדישע פראװינצער צײטונג איז נאך ליידעדאם נישט גע־ װארן. די קען אבער און דארף דאס װערן, װען זי װאלט געפונען איר אײגענעם װעג און נישט נאכגעשלעפט זיד נאד פארשידענע מוסטערן, אבםאלוט נישט אנטשפרעכנדיקע פאר איר. עס איז באמת שווער צו געפינען דעם אײגענעם װעג פאר א פראװינצער צײטשריפט אין דער צײט װען זי האט פאר זיד, פון איץ זײט, דעם מוםטער פון א גרוייםשטעטישער, םענםאציאנעל־אקטועלער טעגלעכער צײטונג, און פץ דער אנדערער זײט, דראט איר די סכנה ארײנצופאלן אין דער דלת־אמותדיקער קלײנשטעטלדיקער באגרענעצטקײט. לײדער אבער שטײען נישט פראװינצער צײטשריפטן אױף א געהעריקער הויד. זעלטן װען קענען זײ ייד דעריבער בארימען מיט א לאנגדויערנדיקן לעבן. עלפירוב פירן זײ א קורץ, ראכיטיש לעבן און שטארבן פרי אפ, איבערלאזנדיק נאד זיד א קורצן טרויער און א קלײנעם שאדן. אויב אבער דאם פראוױנצר חודש־אדער װאכנבלאט װיל װערן א בויענדיקער פאקטאר, מוז עס זיד אפגעבען א דין וחשבון פון דין ציל און קלאר אנצײכענען איי די װעגן.

װעט די פראװינצער פרעםעגײן איר אײגענעם װעג, װעט זי ארויםװאקסן םון די ארגאנישע באדינגונגען פון דעם ײדישן שטעטל — װעט זי דערפילן איר גרויסע אויפגאבע. -דאס לוקאװער װארט-, נומ׳ 1, 1927 י. הירש ראש־חשנה הארבסט. פארכמארעטע הימלען, בלעטער פאלן, װינטער אין דער לופט, אפשטארבנדיקע נאטור. איז בײ אונדז דעמאלט נײ־יאר - און אונדזער נשמה איז דאד אזוי עמפינדלעך אױף נאטור־דערשײנומען, עס שפיגלט זיך באלד אפ אונדזער געמיט װי אין א קלארער װאסער־פלאד, אױבײ אונדז דעמאלט ימים־נוראים — שרעקלעכע טע^ג אח בײ די ז