םפר לוקאװ 241 עם איז שוץ היינט שװער עו געסינעןא שטעטל, וואס זאל נישט האבן קיץ אייגענע צייטשריפט. די יידישע שול איז שוין אויסגעװאקסן צוא מעכטיקן פאקטאר אין קאמף סאד אונדזער נאציאנאא קױם. די ײדישע פראװינצער צײטונג איז נאך ליידער דאם נישט גע־ װארן. די קען אבער און דארף דאס װערן׳ װען זי װאלט געפונען איר אײגענעם װעג און נישט נאכגעשלעפט זיד נאד פארשידענע מוסטערן, אבםאלוט נישט אנטשפרעכנדיקע פאר איר. עס איז באמת שװער צו געפינען דעם אײגענעם װעג פארא פראװינצער צײטשריפט אין דער צײט װען זי האט פאר זיד, פון איץ זײט, דעם מוםטער פוןא גרוייםשטעטישער, םענםאציאנעל־אקטועלער טעגלעכער צײטונג, און פץ דער אנדערער זײט, דראט איר די סכנה ארײנצופאלן אין דער דלת־אמותדיקער קלײנשטעטלדיקער באגרענעצטקײט. לײדער אבער שטײען נישט פראװינצער צײטשריפטן אויףא געהעריקער הויד. זעלטן װען קענען זײ ייד דעריבער בארימען מיטא לאנגדויערנדיקן לעבן. על פי רוב פירן זײא קורץ, ראכיטיש לעבן און שטארבן פרי אפ, איבערלאזנדיק נאד זידא קורצן טרויער אוןא קלײנעם שאדן. אויב אבער דאם פראוױנצער חודש־ אדער װאכנבלאט װיל װערןא בויענדיקער פאקטאר, מוז עס זיד אפגעבןא דין וחשבץ פון דין ציל און קלאר אנצײכענען אייד די װעגן.

װעט די פראװינצער פרעםע גײן איר אײגענעם װעג, װעט זי ארויםװאקסן םון די ארגאנישע באדינגונגען פון דעם ײדישן שטעטל— װעט זי דערפילן איר גרויםע אויפגאבע. -דאס לוקאװער װארט-, נומ׳ 1,1927 י. הירש ראש־חשנח הארבםט. פארכמארעטע היםלען, בלעטער פאלן, װינטער אין דער לופט, אפשטארבנדיקע נאטור. איז בײ אונדז דעמאלט נײ־יאר- אץ אונדזער נשםה איז דאד אזוי עמםינדלעד אויף נאטור־דערשײנומען, עם שפיגלט זיד באלד אפ אונדזער געמיט װי איןא קלארער װאסער־פלאד, אױ בײ אונדז דעמאלט ימים־נוראים— שרעקלעכע טע^ג אח בײ דיז