חיה עלבוים די ״טמיענזקע״ בריק איו פטאיגק א פארװייסטע׳ הערלעך שיינע װינטער־נאכט. די הייזלעך איינגעטיקט אין װייסן בעטגעװאנט ביז איבערן קאפ׳ שלאפן שטיל און רױק. קיין מענטשלעכער טריט׳ קיץ הינטישער ביל רייסט נישט איבער די שטילקײט. ששא׳ דער טאטע שלאפט— דאכט זיך װינקען די שטערן. ששא׳— שפרײזט אדורך אויף די שפיץ פינגער די לבנה אוןא מידע טוליעט זי זיך אײן איןא טונקעלן װאלקן־טוך און כאפטא דרעמל. קײן װינטל׳ קײן שארך• מיר גײען בײדע שטיל מיטא פארכאפטן אטעם: דער וױיכער שנײ זאפט אין זיך איץ דאם װידערקול פון די טריט• אץ צװײ לאנגע אויםגעצויגענע שאטנם רוקן זיך פאר אונדז װי פארחאמט װאסא מאל וױיטער׳ פון הויז אויפן גאם׳ פון גאס צום שאםיי. מיץ באגלײטער הײבט אן רעדן: ״סאציאליזם״, ״רוסלאנד׳־, ״איבערבוױנג״— אבער איך פארשזױיג׳ הער זיך איץ אין דער נאכט־שטילקײט און דאם אנגעשטרענגטע אויער דערהערט דאם רוישן פון טייך, װאס שװימט אדורך בײם סוף װאלד. הילכיק און נאריש קלינגען אפ אין הארצן די פליסנדיקע װערטער פון מיץ באגלײ־ טער. פון צײט צו צײט גליטשט זיך מיר ארוים אן אומבאװסטער ״האאז״ און נישט װארטנדיק אויף קיץ ענטפער, הער איך זיך װידער איץ אין דעם װאסא מאל נענטערן װאסער־רוף. נ—י—ש—ט לאנג,נ—י—ש—ט לאנג— האט גערוישט דער װאלד. — נישט ^8^^׳ נישט לאנג— האט געמורמלט דאס וואסער. און דער ״דעמביקער״
בארג האט דאס קול אין זיץ דארער ברוסט אפגעשלאגן. אוןא בלויזער ״ש־ש־ש־א״ האט זיך וױיט אװעקגעטראגן. מיר האבן זיך אפגעשטעלט אויף דער בריק: םארכישופטע געשטאלטן, װי נעפלען, האבן אײלנדיק אנגעהויבן דורכשװעבן׳ דאס װאםער הײבט אן רוישן, פליעסקען... די ברעטלעך ציטערן אונטער די פים... װיא בליץ לויפט מיר אדורךא געדאנק: אז באלד קומט האלבע נאכט און גאנצע מחנות ״נישט־גוטע״, אייביק פארשאלטענע נשמות מיט ״שמיענזעקן״ בראש׳ װעלן זיך צו אונדזא לאז טאן... אץ אט דעחע איך ״שמיענזעקן״, דעם רײכםטן פויער פון דארף, מיט צוױי גרויסע זעק קלינגענדיק געלט. ״שמיענזעק״, דער קארגםטער פץ אלע מענטשן, װאם האט געװאגט מאכן די טײדולאנישע בריק. אנגםטן האבן מיך באגאסןו כ׳האב געװאלט איבעררײםן דאם קלערן— אבער אומזיםט• אלע אנגעהערטע מעשױת פץ ױנגע יארן װעגן דער פארשאלטענער בריק׳ שטעלן זיך מיר פאר װי לעבעדיק פאר מיינע אויגן: כ׳זע באשײנפערלעךא פויעריש 265