Passage 1normalized OCR · source chars 0-797
סםר לוקזזװ 277 איןטכריה צװישן טאג און נאכמ. די שװאלבן שיבן פון דאך צו דאך און שרײען. דאם אלץ איזא בײזער הלום געװען— און דו ביםט ערשט זיבן יאר אלט. אט איז די מעזריטשער גאס, ארויפצו— דער מארק, און ײדן אומעטום— ײדן, ײדן, פילקאליריק, װי פון רעגנבויגן אויםגעשניטן. לכבוד שבת די מאמע טראגט פיש פון מארק, לעבן שניטקראם דער טאטעי חשבונט מיט קרײד אויך דער װאנט, װישט טיט אן ארבל פון שיטערן דעם שװײם. א חמימה געװען דער טאג, װעט די נאכט זײן הײם. עם שרײען די שװואלבן, װאם שיבן פון דאך צו דאך. און דו זאגםט: ם׳איז ערב־חנוכה הײנט. די װאר און דער חלום זענען אויםגעטראכט— נישט אין טבריה, נישט אויף דער מעזריטשער גאם— בלויז די שװאלבן זענען װאר, די שװאלבן, װאם שרײען און שיבן פון דאך צו דאך•
passage_f9465ac447297601de37b780