Passage 1normalized OCR · source chars 0-582
278 םםר לוקאװ כותלםסרכי — איך פמרשטײ• דו װילםט דײן טאמעם צװאה דערפילן— אבער צום כותל־מערבי, מײן פרײנד, מיר װעלן נישט נײן, צוא לאנדא צװײטן זי נעהער— זאנ עם איר— דײן מאטען, און זאל עם איר נישט װײ־טאן. — װאם איר זאנן? יידן װײנען נישט מער... אויסן אפעראציע־טיש א נרויער חימל, הינטערן פענצטער זיך רירט א צװײנ. א בלעטל רײםט זיך אפ, בלײבט העננען אין דער לופט. דאם פרויען־הענטל, װאם פירט און לײנט מיך אויפן טיש, איז צארט און קיל, קיל די װײסע װענט, דאם זילבערנע נעשיר, קיל דער רויטער שפינלדיקער דיל.
passage_c4a3dab8c8e5aca2b8cf61cb