םפר לוקאוו 279 װי דער טאװל איבערא כוך, די פינצטערניש פאלט צו, איז םער דער גרויער הימל נישטא, נישטא דאס פענצטער, די צװײג, נישטא דאם בלעטל אין דער לופט, נאר בלוט, כלוט, בלוט, כלוט. דאם פרויען־הענטל איז שטײןן און פרירט, װי שטאל. װי שטאןז אין רײםן כריפעט די הויט, דאם לײב. ״אײנם, צװײ— צײל! דרײ, פיר— צײל!״ נישט פארגעםן דעם גרויען הימל אײנם, צװײ, דרײ די צװײג דאם בלעטל. קלאפט דאם הארץ טיק־טאק, טיק־טאק און צעװישן קלאפ און קלאפ א הײמיש פנים הײבט זיך ארוים— דער טויט.