םפר לוקאוו 279 װי דער טאװל איבע ראכוך, די פינצטערני ש פאלט צו, איז םער דער גרויער הימל נישטא, נישטא דא ס פענצטער, ד י צװײג, נישטא דא ם בלעטל אי ן דע ר לופט, נאר בלוט, כלוט, בלוט, כלוט. דאם פרויען־הענטל איז שטײן ן און פרירט, װי שטאל. װי שטאן ז אי ן רײם ן כריפעט ד י הויט, דא ם לײב. ״אײנם, צװײ — צײל! דרײ, פיר — צײל!״ נישט פארגעם ן דע ם גרויע ן הימ ל אײנם, צװײ, דרײ די צװײג דאם בלעטל. קלאפט דא ם האר ץ טיק־טאק, טיק־טאק און צעװישן קלאפ או ן קלאפ א הײמיש פנים הײבט זיך ארוים — דער טויט.