Passage 1OCR · respaced for reading · source chars 0-797
סםר לוקזז װ 277 אין טכריה צװישן טאג און נאכמ. די שװאלבן שיבן פון דאך צו דאך און שרײען. דאם אלץ איז א בײזער חלום געװען — און דו ביסט ערשט זיבן יאר אלט. אט איז די מעזריטשער גאס, ארויפצו — דער מארק, און ײדן אומעטום — ײדן, ײדן, פילקאליריק, װי פון רעגנבויגן אויסגעשניטן. לכבוד שבת די מאמע טראגט פיש פון מארק, לעבן שניטקראם דער טאטע חשבונט מיט קרײד אויך דער װאנט, װישט טיט אן ארבל פון שיטערן דעם שװײם. א חמימה געװען דער טאג, װעט די נאכט זײן הײם. עם שרײען די שװואלבן, װאם שיבן פון דאך צו דאך. און דו זאגסט: ם׳איז ערב־חנוכה הײנט. די װאר און דער חלום זענען אויסגעטראכט — נישט אין טבריה, נישט אויפן מעזריטשער גאס — בלויז די שװאלבן זענעו װאר, די שװאלבן, װאם שרײען און שיבן פון דאך צו דאך •
passage_f9465ac447297601de37b780