אברהם נחתומי קבר אבות אין ליידיק־געװארעגעם מארק האבן ארומשפאצירט הינט צװישן בערגלעך פערדישע צואה. בײ די שטעלן, אין דער לענג פון קאנאל׳ װעלכער האט זיך געצויגן ביץ אלטן בית־מדרש און וױיטער, האבן די ״זיצערקעם״ אנגעהויבן צוזאמעננעמען די פונאנדערגע־ לײגטע םחורות.א טייל האבן געצײלט דעם פדיון, צוזאמענלײגנדיק מטבע צו מטבע, זילבער צו זילבער, קופער צו קופער.א טײל האבן מיט פארחלשטע פנימער געזופט דאם פארקילטע מיטאג־עםן, מיטא שמאטשק און מיטא פײף, און בײם באלעקן זיך, הנאהדיק צוגעקלאפט מיט די ליפן.א חברה חדר־קינדער, מיטא באהעלטער בראש, װאם זענען געלאפן צוא ״קריאת־שמע־לײענען״, זענען פלוצים שטײן געבליבן און נאכגעקוקטא פארמעליקטן בעקער־יונג מיטא מולטער אויפן קאפ, װעלכער איז געגאנגען טאנצנדיק איבערן מארק, און הארציק זיך צוגעזונגען: א יונג אוןא מײדל אויף אן אװנט גאנץ אײדל די האבן זיך באקאנט אויףא באל. דאם מײדל פארקוקט זיך, דאם ײנגל פארליבט זיך, מען זינגטא ליד איבעראל.

ער איז זינגענדיק צוגעגאנגען צוא שטעל, אראפגענומען דעם מולטער, עפעם ארײנ־ געצײלט, און טאנצנדיק וױיטער געגאנגען, אזוי איז ער געגאנגען ביז דער לאמטערנע, װעלכע איז געהאנגען אויףא גרין־געפארבטן םלופ, דארטא װײלע שטײן געבליבן, גע־ כאפטא גנבהשן קוק אויפן מארק און צוהאצקענדיק אנגעהויבןא נײ לידל צו זינגען: בײ אונח אין שטעטל איז געװעןא ירידל, א טעאטער פרײטיק אויף דער נאכט. א גוי האט זיך פארשטעלט פארא ײדל אװ דער עולם האט זיך צעלאכט. 297