גדליה דזשיבולעצקי די ערשטע רציחות פון די דײטשן דעם 16טן םעפטעמבער 1939, עטלעכע טעג נאך ראש־השנה׳ נאך מיטאג׳ האט זיד אין לוקאוו אנגעהויבןא שטארקע שיסערײ. איך בין גראד געגאנגען מיט געשע פיעטרושקע צו די אהײם. װען מיר זענען צוגעקומען צו זײער הויז, האבן די אײנוװינער פון די אויבערשטע שטאקן םארשלאסן זײערע וװינונגען און זיך באהאלטן בײ די שכנים פון די נידעריקערע שטאקן. די שיסערײ איז געװארן װאסא מאל אלץ שטארקעד. מען ד,אט נישט געקענט װיסן װער עס שיסט, װײל די שטאט איז געװען אןא באלעבאס. די קוילן זענען געםלויגן איבערן קאפ, איך האב זיך באהאלטן אין טרעפ־ארויפגאנג, כדי צו שיצן זיך םון דער שיסעריי. זיצנדיק אויף די שטיגן האב איך דערהערט, אז די דײטשע זעלנער גײען םון שטוב צו שטוב, ברעכן אויף די טיח און יאגן אלעמען ארויס אין דרויסן. באלד האב איך דערהערט װיא דײטש גײט ארויף אויף די שטיגן, וװ איך בין געזעסן. ער האט מיד געהײסן אויפהײבן די הענט אין דער הײך און געפרעגט צי איך האב נישט קײן געװער• ער האט אויפגעריסן די טירן פון די וװינונגען, זיך ארומגעקוקט אינעװײניק אץ דערנאד האט ער מיך באפוילן צו גיץ פארויס מיט די הענט אין דער הײך.
װען מיר זענען אראפ פון די שטיגן האט ער מיך געהײסן צװוארטן און אלײן איז ער אריץ אין די אונטערשטע וװינונגען, אין װעלכע די טירן זענען שוין געװען אויפ־ געריסן און קײנער איז נישט געװען. בעת ער האט געזוכט אינעװײניק, בין איד אריץ אין הויף־קלאזעט און דארט זיך באהאלטן. שפעטער האב איך געהערט װי ער זוכט מיד און שעלט. ער איז אװעק. ארום איז איצט געװען שטיל. מען האט נישט געזען קײן מענטש. איך בין ארוים־ געגאנגען אין פיעטרושקעס, וװינונג און פון דארט האב איך געזען װי די גאנצע שטאט ברענט. פוןא הילכער האב איך דערהערטא מעלדונג, אז אלע מענער, םון16 ביז 60 יאר, מוץ זיך קאנצענטרירן. איך האב דעמאלט נישט געוװסט, אז די דײטשן װעלן זיך אויףא צײט צוריקציען פון לוקאװ, האב איך מורא געדואט, אז װען זײ װעלן מיד געפינען, װעלן זײ מיך דערשיסן. װען איך בין ארויס אין דרויסן, איז אנגעלאפןא דײטש, װאס האט געטריבן 311