סםר לוקאװ 317 דארף אונטערשטרייכן׳ אזא דאנק אברהם וױיסבוים זענעןא םך ייזץ געראטעוועט געווארן פת ראגאזשניצער לאגער. שפעטער, ווינטערצייט, האט מען אלעמען באסרייט אח זײ זענען צוריקגעקומען קיץ לוקאװ. ײדן אין לוקאװער געטא די דײטשן האבן געשאפן אן ארבעטס־בױרא און פארארדנט, אז אלע ײדן זאלן זיד רעגיםטרירן אויף ארבעט. מען האט די ײדן געשיקט צו פארשידענע ארבעטן און געצאלט האט מען זײ מיט1 קילאגראם ברויט פאר אן ארבעטםטאג. איך בין געשיקט געװארן צו דער ארבעט בײ דער באן, וװ איך בין געװען בא" שעפטיקט ביז דער ערשטער אקציע. אין יאר 1942. געװען איז דאס נאך םוכות. װען איך בין אװעק אין דער פרי צו דער ארבעט, האב איך דערזען, אז אלע װעגן זענען אפגעשלאםן דורך דײטשן און אוקראונער. אלע ײה פמ שטאט האט מען געטריבן צום חזיר־מארק. דארט האב איך אויך געטראםן מײן פרוי מיט די קינדער. די אלע ײדן האט מען בײ נאכט אפגעפירט צו דער באן, ארײנגעטריבן זײ אין די פארגרײטע װאגאנען און אװעקגעשיקט קײן טרעבלי נקע. װען מיר זענען געװען דריי קילאמעטער פון לוקאװ, איז מיר געלונגען צו שפרינ־ גען פון צוג. איך בין אװעק צוא באן־מײםטער, בײ װעמען איך האב םריער געארבעט. זײן נאמען איז געװען לאטשקא און ער האט געוװינט נעבן דער באן־ליניע. מיט מיר זענען אויך געװען נאך2 ײדן: קעםלברענער און יצחק אדלאנםקי.

דער מײםטער לאטשקא האט אונח פרײנדלעך אויפגענומען און אײנגעארדנט אונדז