סםר לוקא װ 317 דארף אונטערשטרייכן ׳א זא דאנק אברהם װױיסבוים זענען א םך ייזץ געראטעוועט געווארן פ תראגאזשניצער לאגער. שפעטער, ווינטערצייט, האט מען אלעמען באסרייט אח זײ זענען צוריקגעקומען קי ץ לוקאװ. ײדן אין לוקאװער געטא די דײטשן האבן געשאפן אן ארבעטס־בױרא או ן פארארדנט, אז אלע ײדן זאלן זיך רעגיםטרירן אויף ארבעט. מען האט די ײדן געשיקט צו פארשידענע ארבעטן און געצאלט האט מען זײ מיט 1 קילאגראם ברױט פאר אן ארבעטםטאג. איך בין געשיקט געװארן צו דער ארבעט בײ דער באן, װאו איך בין געװען בא" שעפטיקט ביז דער ערשטער אקציע. אין יאר 1942. געװען איז דאס נא ך םוכות. װען איך בין אװעק אין דער פרי צו דער ארבעט, האב איך דערזען, אז אלע װעגן זענען אפגעשלאסן דורך דײטשן און אוקראונער. אלע ײהפם שטאט האט מען געטריבן צום חזיר־מארק. דארט האב איך אויך געטראםן מײן פרױ מיט די קינדער. די אלע ײדן האט מען בײ נאכט אפגעפירט צו דער באן, ארײנגעטריבן זײ אין די פארגרײטע װאגאנען און אװעקגעשיקט קײן טרעבלינקע. װען מיר זענען געװען דרי י קילאמעטע ר פון לוקאװ, איז מיר געלונגען צו שפרינ ־ גן פון צוג. איך בין אװעק צו א באן־מײםטער, בײ װעמען איך האב םריע ר געארבעט. זײן נאמען איז געװען לאטשקא און ער האט געװינ ט נעבן דער באן־ליניע. מיט מיר זענען אויך געװען נא ך 2 ײדן: קעםלברענער און יצחק אדלאנםקי.

דער מײםטער לאטשקא האט אונז פרײנדלעך אויפגענומען און אײנגעארדנט אונז