קײן טרעבלינקע (אנאגי ם) איןא פוילישער שטאט, גטנץ פרי פאר טאג. הערט טעןא געשרײ,א יאמער,א קלאג, מענטשן האלב משוגע, די שרעק איז גרוים. פלוצלינג הערט מען: ״ױדען ארוים״! זשאנדארן, פאליצײ, אוקראינער פיל, צו מארדן די ײדן— דאם איז זײער ציל. זײ מארדן און שלאגן,א מורא,א שרעק, מען פירט די ײדן צום באן אװעק. און באשרײבן קען מײן פעדער, װי עם דרײען זיך די רעדער. די װאגאנען זענען פיל. דארט פירט מען ײדן אויןן קידוש השם— קײן טרעבלינקע, קײן טרעבלינקע. און אונדזערע ברידער פון יענער זײט ים, זײ קענען נישט פילן אונדזער ביטערן טעם, זײ קענען נישט װיםן אונדזער ביטערע נויט, אז מיר דערװארטן יעדע טינוט דעם טויט. די מלחמה װעט דאך אײן מאל נעטעז מן עק׳ די װעלט װעט דערפארן דעם גרויזאמען שרעק. אנגעפילט מיט װײטיק איז דאם ײדישע הארץ. װער קאן דען פילן אונדזער שמארץ. טײכן טרערן װעלן רינען׳ װען טען װעטא מאל געפינען דאם גרעםטע קבר פון דער װעלט— דארט רוען ײדן מיליאנען פיל— אין טרעכלינקע, אין טרעבלינקע. איבערגעשריבן- לײכל שליטערמאדטראץ 336