344 םםר יוקןז װ קומען אין דער שטאט קאטלאס. דארט האט מען אונדז איבערגעלאזט אויף פאראכאדן, װאם זענען געשװומען איבער טײד דװינע און שפעטער איבער טײד װיטשעקדא, װאם םירט צו קאמיא.ס.ם.ר. מיר זענען געװען באװאכט פון ״ענקאװעדע״. אין יאר 1942 זענען מיר געװאח פארװאגלט אויף די זאמדיקע םטעפע םפמ קאזאכםטאן. מיר זענען דארט געװען אין א קאלכאז און מיר האבן געארבעט אויף א פעלד סמצוקער־בוראקע םםון זון־אויפגאנג ביז זמ־אונטערגאנג. אין אײנעם אן אװנט פון יאר 1942, דאס איז געװען א טאג גאד םוכות, בין איד טיף אײנגעשלאפן, א מידע רנאך טאג ארבעט. אמו װידער האב איך דערזען מײן װײנענדיקע מאמע, אבער דאס מאל זענען אירע טרערן געװען אנדער װי דעמאלט בעת געזעגענען זיך מיט מיר, און אפילו אנדער װי אויף קאטלאם. איך האב געזען אין חלום, װי מען טרײבט מענגעס מענער, פרויען און קינדער, און צװישן זײ האב איך געזען אױד מימ מוטער מיט מיץ שװעסטער און די קלײנע קינדער, מיץ מאמע איז געגאנגען אײנגעבויגן און אירע טרערן זענען געפאלן אין דער נאםער בלאטיקער ערד. דער װינט װיגט די טיר פון אונדזער כאטקע • איך הער א געשרײ: ״ס׳איז שפעט, ארויס צו דער ארבעט״! מיר איז שװער צו אטעמען. מײנע הענט זענען געלײמט. מיר דאכט זיד, אז איך שרײצר זיד אלײןז ס׳איז שפעט, טאקע שפעט • אלץ איז געענדיקט. מימ מאמע סטרערן זענען אין א ש םון טרעבלינקע! דאס חוק־בית־םדר ש