344 םםר יוקןזװ קומען אין דער שטאט קאטלאס. דארט האם מען אונדז איבערגעלאזץ אויף פאראכאדן, װאם זענען געשוװמען איבעח טייד דװינע און שפעטער איבעח טייד װיטשעקדא, װאם םירט צו קאמי א.ס.ם.ר. מיר זענען געװען באװאכט פון ״ענקאװעדע״. אין יאר1942 זענען מיר געװאח פארװאגלט אויף די זאמדיקע םטעפעם פמ קאזאכםטאן. מיר זענען דארט געװען איןא קאלכאז און מיר האבן געארבעט אויףא פעלד סמ צוקער־בוראקעם םון זון־אויפגאנג ביז זמ־אונטערגאנג. אין אײנעמ אן אװנט פון יאר 1942, דאס איז געװעןא טאג גאד םוכות, בין איד טיף אײנגעשלאפן,א מידער נאכן טאג ארבעט. אמ װידער האב איד דערזען מײן װײנענדיקע מאמע, אבער דאם מאל זענען אירע טרערן געװען אנדערע װי דעמאלט בעת געזעגענען זיד מיט מיר, און אפילו אנדערע װי אויף קאטלאם. איד האב געזען אין חלום, װי מען טרײבט מענגעס מענער, פרויען און קינדער, און צװישן זײ האב איד געזעז אויד מימ מוטער מיט מיץ שװעסטער און די קלײנע קינדער, מיץ מאמע איז געגאנגען אײנגעבויגן און אירע טרערן זענען געפאלן אין דער נאםער בלאטיקער ערד. דער װינט װיגט די טיר פון אונדזער כאטקע• איד הערא געשרײ: ״ס׳איז שפעט, ארויס צו דער ארבעט״! מיר איז שװער צו אטעמען. מײנע הענט זענען געלײמט. מיר דאכט זיד, אז איד שרײ צר זיד אלײןז ס׳איז שפעט, טאקע שפעט• אלץ איז געענדיקט. מימ מאמעס טרערן זענען אין אש םון טרעבלינקע! דאס חוק־בית־םדרש