סםר לוקארר 367 דער פלאן איז אונדז געפעלן געײאח און מיר האבן אנגעהויבן טראכטן װי אזױ אים צו רעאליזית• מיר האבן געװוסט, אז דאס איז נישט קיץ לייכטע זאך• ארויס פון געטא, קען מען נאך װי עס איז׳ אבער דער װעג קיץ לוקאװ איזא לאנגער און אז מען טרעפטא יידן אויםערן געטא׳ װערט ער דערשאסן. די מוטער האט אבער געזאגט, אז מיר דארפן פרוװן זיך ראטעװען פאר יעדן פרייז. דער גורל איז געפאלן אויף מיר. איך האב זיך געזעגנט אין שטוב און אװעק צו דער געטא־מויער אויף מילנע־ גאם. דארט האט זיך געפונעןא לאך, מיט װעלכן די שמוגלערם האבן זיך באנוצט. איך האב דארט געטראפןא ײדישן פאליציאנט, װאם האט געהיטן דעם מויער. איך האב אים געגעבן20 זלאטעס און איך האב זיך ארויםבאקומען פון געטא. דאם איז געװען דעם 15טן מאי 1942, ארום9א זײגער אין דער פרי. אויף דער ״ארישער זײט״ בין איך אריץ איןא טראמװײ, װאם האט געפירט קײן יאביאננע. איך האב נישט געהאט קײן קלײנגעלט (א בילעט האט געקאסט25 גראשן) האב איך אים געגעבןא באנקנאט פון2 זלאטעם. דער קאנדוקטאר האט אויף מירא קוק געטאן און מיר אײנגערוימט אין אויער! פאני יעסט זשידװוקאן״ (איר זענטא ײדישע). איך האב אים געענטפערט, אז ער דארף מיר גישט געבן קיץ רעשט פון די צװײ זלאטעס, אבי ער זאל שוױיגן. ער האט טאקע צוגענומען דאם גאנצע געלט און געשװיגן...